Ποιες είναι στα αλήθεια οι αναμνήσεις μας; Ανακατεμένες με γεγονότα , όνειρα , φαντασιώσεις, σκέψεις που νομίζουμε πως είναι ανάμνηση, προσπαθούμε να βρούμε τις λέξεις να την αναπαραστήσουμε μα πάντα κάτι ξεφεύγει ή πάντα κάτι είναι υπερβάλλον.
Η επιθυμία δημιουργεί μια δική της πραγματικότητα που αποθηκεύεται στη μνήμη μας και μετά από χρόνια μας μπερδεύει.. το ζήσαμε ή θέλαμε να το ζήσουμε;
Γιατί ένα άρωμα, ένα τραγούδι μας φέρνει δάκρυα στα μάτια ή ένα χαμόγελο αισιοδοξίας; Ποια στιγμή της ζωής μας συνόδεψε και έδωσε αυτό που λέμε προσωπικό στίγμα;
Τι σκέφτομαι όταν έρχεται το καλοκαίρι; Η πρώτη πρώτη σκέψη , η πιο όμορφη ανάμνηση του καλοκαιριού της πρώιμης ηλικίας εντυπώνεται για πάντα και έπειτα σε όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου ανατρέχω σε κείνη ακριβώς την αίσθηση. Το ίδιο συμβαίνει πάντα με τα πρωτοβρόχια, με τα πρώτα χιόνια και με τη πρώτη αμυγδαλιά..
Είναι η αίσθηση που θυμόμαστε όχι το γεγονός.
Γιατί εκείνα τα άστρα της παιδικής μου ηλικίας έλαμπαν περισσότερο και ο ουρανός ήταν πιο γαλάζιος; Μπορεί η διάθεση να επηρεάσει το περιβάλλον γύρω μας;
Είμαστε όλες οι δυνατότητες και όλοι οι χώροι, οι νεκροί μας είναι εδώ μαζί μας, σεργιανούν στις άπειρες δυνατότητες που δε μπορούν οι ζωντανοί, το όριο τους είναι τα όνειρα μας.
Είμαι ακόμα εκείνη η ίδια. Το ίδιο κορίτσι που έβλεπε την άνοιξη από το παράθυρο στης σχολικής τάξης και ονειρευόταν το τώρα. Και από τότε μέχρι τώρα ενώ πέρασαν χρόνια, για τον Νου πέρασε μόνο μια στιγμή. Είμαι η ίδια σε εκείνη τη φωτογραφία , θυμάμαι ακριβώς τι σκεφτόμουν μα να πριν λίγο έγινε, πριν 20 χρόνια δηλαδή…
Αυτός ο δρόμος δίπλα στο σπίτι μου, εκείνος ο σκοτεινός δρόμος στο σταυροδρόμι που άλλοτε έχει μία λάμπα αναμμένη και άλλοτε σκοτάδι, τον έχω ονειρευτεί να τον βαδίζω ξημερώματα ή να επιστρέφω στο σπίτι μέσα στη σκοτεινιά, στην απειλή που παραμονεύει στα παιχνίδια του μυαλού…Δεν είναι ο ίδιος δρόμος στο όνειρο μου αλλά δεν είναι ο ίδιος και σε όλη την πορεία της ζωής μου. Άλλοτε τον περπάτησα χαρούμενη με ανυπομονησία να βγω με τους φίλους μου, άλλοτε βαριά απογοητευμένη από τη ζωή, άλλες φορές πάλι με αγωνία, με χαρά, με βροχή , με αέρα, με ήλιο…. Πως μπορεί λοιπόν να είναι ο ίδιος δρόμος;
Μέσα στο μυαλό μας ζουν όλες οι εικόνες και τα αισθήματα που έχουν παρεισφρήσει στις σκοτεινές γωνιές της ψυχής μας. Το σούρουπο θυμίζει ανέμελες βραδιές σε γλέντια και χαρές αλλά και βραδιές σε κηδείες, σε μέρες που τελείωσαν με θλίψη βαριά.
Τότε τι προσπαθείς να θυμηθείς; Δε ξέρω.. μα κάτι προσπαθώ πάντα να θυμηθώ. Βαδίζοντας μέρα με τη μέρα στο αιώνιο τέλος, αντιλαμβάνομαι πως όλα ζουν μέσα μου σαν παρόν… αυτά που έζησα, που ήθελα να ζήσω, αυτά που βιώνω και αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμα αλλά τα ονειρεύομαι. Και δεν προσπαθώ να τα ξεχωρίσω πια, δε βασανίζομαι, είναι όλα δικά μου, μας ανήκουν όλα, μας ανήκει η ζωή και ο θάνατος. Όλα τα έζησα και ας έζησα μόνο τα μισά και πιο κάτω.. γιατί ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ. Και το όνειρο είναι μια άλλη εκδοχή πραγματικότητας. Και πως να μην είναι αφού συμμετέχουν οι αισθήσεις;
Ονειρεύτηκα τόσο πολύ τα παραμυθένια σπιτάκια σε κάποιο δάσος με τη βροχή να σε κλείνει όμορφα μέσα, δίπλα στο τζάκι με μια κούπα ζεστό καφέ, που ίσως μετά από χρόνια να πιστεύω ότι έζησα έτσι.. ταξίδεψα με το μυαλό τόσο πολύ σε χώρες, σε τοπία, που νιώθω γεμάτη , γεμάτη εικόνες και ανθρώπους.. και ιστορίες ας μη ξεχνάμε τις ατελείωτες ανθρώπινες ιστορίες… ίσως κάποτε η επιστήμη σκύψει πιο πονετικά πάνω από τις ανθρώπινες ιστορίες και ανακαλύψει ένα νέο κλάδο προς διερεύνηση… τις μοναδικές ανθρώπινες ιστορίες!
Ίσως, αυτό που θέλω εν τέλει να πω, και αυτό ακόμα είναι απροσδιόριστο, είναι ό,τι ο κάθε άνθρωπος είναι ένα ολόκληρο Σύμπαν, όχι ποιητική αδεία, αλλά πραγματικά και χειροπιαστά. Ζούνε μέσα του άπειρες δυνατότητες, άπειρα λόγια, σκέψεις και ιδέες, ζούνε ακόμα ανενεργά παράσιτα ψυχής μα και εν δυνάμει αντισώματα ψυχικής δύναμης και πνευματικής εξέλιξης, όλα αυτά είναι τόσο αμέτρητα πολλά, φτιάχνουν σύνολα και συνδυασμούς εκατομμύρια εκατομμυρίων, που οι γαλαξίες μοιάζουν μικροί μπροστά τους.
Και το θλιβερό ;.. εμείς δεν υποψιαζόμαστε καν αυτόν τον άγνωστο που ζει μέσα μας, που κοιμάται δίπλα μας τα βράδια… τόσο αφόρητα απασχολημένοι με τις μίζερες ενασχολήσεις μας , τόσο νηστικοί ανάμεσα σε μία «τράπεζα» πνευματικών τροφών που εκτείνεται χιλιόμετρα όσο η ζωή μας, σαν να σε ρίχνουν μέσα σε ένα πηγάδι με διαμάντια και συ να κλαις που έχασες το ψεύτικο δαχτυλίδι σου, σαν να σε κλείδωσαν μέσα σε μια τεράστια βιβλιοθήκη με σπάνια βιβλία και συ ψάχνεις πρίζα να φορτίσεις το κινητό σου.
Ακόμα και αυτά τα λόγια που γράφω τώρα εδώ δεν είναι δικά μου.. είναι σκέψεις τόσων πολλών ανθρώπων που τα είπαν με άλλα λόγια αιώνες πριν από μένα, αλλά ο νους μου αφομοίωσε σαν πρωτοτυπία. Σπάνια στον κόσμο μας υπάρχει η παρθενογένεση και αν υπήρξε ήταν αποτέλεσμα υπέρ της φύσεως επέμβαση.
Στο τέλος θα γνωρίσουμε τον εαυτό μας, διάφανοι πλέον, θα βγάλουμε το σακάκι της ύλης και θα περιπλανηθούμε σε όλο αυτό το Σύμπαν. Οι νεκροί πριν αναπαυτούν, ίσως δε ταξιδεύουν στις χώρες που ήθελαν να πάνε αλλά στον απέραντο ωκεανό της άγνωστης ύπαρξης τους και τελειώνοντας πια την ανθρώπινη αγωνία να γνωρίσουν τον εαυτό τους, «τα πέπλα αυτού του κόσμου θα πέσουν» για να φανερωθεί Αυτό που δε πεθαίνει ποτέ…
Και τότε φίλοι μου έρχεται η αληθινή Ανάπαυση των ψυχών. Α-γωνία τέλος. Η αγωνία είναι τόπος και τρόπος χωρίς γωνίες , το λέει η λέξη, ένας ασταμάτητος δηλαδή κύκλος βασανισμού. Γυρνάμε στα ίδια, ανακυκλώνουμε και ανακυκλωνόμαστε, αναλωνόμαστε και «τρώμε την ουρά μας». Η Ανάπαυση είναι μία διπλή παύση. Στην πρώτη πεθαίνει το σώμα και μετά πεθαίνει η επιθυμία, επιτέλους πεθαίνει η επιθυμία αυτός ο ύπουλος εχθρός της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.
Όλα ζούνε στα όνειρα μου. Στο σπίτι μου υπάρχει ακόμα ένα μυστικό δωμάτιο και μια σοφίτα. Το θέμα είναι να βρω το Κλειδί….
ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ 23/10/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου