Μια εκπομπή από 'Ελλήνων Δρώμενα'

Μια εκπομπή που απόλαυσα...

Εκτός από το τρομερό ενδιαφέρον,  συγκινεί η απλότητα αυτών των ανθρώπων, σχεδόν σε γαληνευει τελικά αυτή η απλότητα και η εντιμότητα.. οι άνθρωποι τότε μακριά από τηλεόραση, φώτα, τεχνολογία έβλεπαν περισσότερα πράγματα... βίωναν άλλες καταστάσεις... Είχαν ένα άρρηκτο δεσμό με τη φύση και φυσικά δεν είχαν κανένα λόγο να πουν ψέματα, μάλιστα σε μια εποχή που εύκολα σε έβγαζαν "τρελό".

Μια άλλη ξεχασμένη Ελλάδα..

Μια νοσταλγική επαρχία, που όταν παύσει να υπάρχει θα πεθάνει και η μαγεία, οι ιστορίες και η ομορφιά της αθέατης όψης του κόσμου..

Εμείς, οι άνθρωποι των τριών ταχυτήτων, οι πολύ μορφωμένοι και παραμορφωμένοι, οι άνθρωποι των πόλεων της τεχνολογίας ξεχάσαμε να αφουγκραζομαστε στη σιωπή..

Δεν υπάρχουν πια αυτά λένε όλοι στο τέλος.. γιατί εμείς οι ίδιοι γίναμε τα τέρατα...

Τώρα πλέον στο σκοτάδι παραμονεύει η κακία της ψυχής μας..

Και ένα ποίημα μου συνοδευτικό:

"Τα τέρατα περπάτησαν ξανά στη Γη.

Ο Καίν και ο Άβελ βγαίνουν τα βράδια απ τους τάφους τους

 διψούν για αίμα…

Δεύτερη φύση μας έγινε ο φόνος

και η Μήδεια κρύβει το πρόσωπο της.

Ακούω στη σιωπή τις νύχτες τον ήχο του πόνου

 οξύς, στυφός, στεγνός…

Τον ήχο που απειλεί τον πλανήτη σε εκτροχιασμό.

Δεν είσαι ασφαλής ποτέ, πουθενά, από κανέναν

και κάπου από αφηρημάδα

ξεχάστηκε η συνείδηση μας από παρηγοριά…

μας κλέβουν μας ρουφούν τη δύναμη μας.

Σύγχρονες θυσίες στις πόλεις του πολιτισμού

και οι φυλές ιθαγενώνφαντάζουν παραδείσιες.

Τα τέρατα έχουν σάρκα, οστά, ταυτότητα και διαβατήριο."

Στην Ελλάδα του Γραφικού....λίγες σκέψεις ΜΕΡΟΣ Α

Λίγες σκέψεις ...
- Σκέφτομαι λοιπόν,οι Αμερικάνοι,τα αμερικανάκια που λέγαμε πολλές φόρες, αυτοί οι γραφικοί τύποι, που όλοι κοροϊδέψαμε που ευθύνονται για πολλά δεινά της ανθρωπότητας , πόσο ικανοί στάθηκαν και μαγκιά τους, να διαχειριστουν την πολυπολιτισμικοτητα τόσο πετυχημένα με τον πατριωτισμό που μετράει δε μετράει δυο αιώνες Ιστορία.. Γιατί τον ρατσισμό που έζησαν οι μαύροι, πολύ πριν έρθει ο αρχιτρελαρας Χίτλερ, δεν τον βίωσε ποτέ κανένα έθνος, τόσο οργανωμένα και ιδεολογικά. 

Γιατί σήμερα χρησιμοποιούμε την έννοια του ρατσισμού πολύ εύκολα και απερίσκεπτα.. και όμως αυτή η Κοινωνία σήμερα με περηφάνια υπερασπίζεται το αμερικάνικο ιδεώδες... Πόσο πίσω είμαστε...

-Σκέφτομαι πως είναι λάθος να χρησιμοποιουμε, να φοβόμαστε η να ονειρευομαστε έννοιες,  που έχουν χαθεί με τη μορφή που αναπτύχθηκαν κάποτε και έχουν πάρει μια άλλη μορφή,  γιατί πολύ απλά ο κόσμος εξελίσσεται...Δημοκρατία φίλοι μου δεν έχουμε,ο Φασισμός και η χούντα είναι τακτικές που χρησιμοποιουνται από δημοκράτες και επαναστάτες,δήθεν βέβαια, οπότε κάθε όνειρο η φόβος να επιστρέψουν, είναι ανεδαφικοί είναι καταχρηστικοι και βέβαια μας γυρνάνε σε σελίδες Ιστορίας που πρέπει επιτέλους να ξεπεράσουμε.  Αλλά για να ξεπεράσουμε, πρέπει να αρθούν τα ταμπού του παρελθόντος και να φύγουμε επιτέλους από την λογική της Μεταπολιτευσης...είμαστε παρωχημένοι....

-Σκέφτομαι ότι δεν νιώθω ότι έχει αλλάξει η κυβέρνηση ενόσω συνεχίζονται οι μηδενιστικές και καταστροφικες τακτικές μιας γελοίας κυβέρνησης,που μπορεί να μην έκανε το μεγάλο κακό που είχαν ξεκινήσει τα δυο μεγάλα κόμματα, άλλα που τελικά  αλλοίωσε τόσο βαθιά και έσπειρε  όσο έμεινε,τα διαβρωτικά της ζιζάνια σε μια κοινωνία ήδη βαθιά κουρασμένη...Να που ξαφνικά ξεκίνησαν οι πορείες και οι διαδηλώσεις άνευ ουσίας και ενώ είχαν κάνει ύποπτη  παύση τέσσερα χρόνια τώρα.... Σε δουλειά να βρισκόμαστε όλη η Ελλάδα!

-Σκέφτομαι ότι πρέπει να ωριμάσουμε επιτέλους μακριά από πλευρές παρατάξεις και στρατόπεδα.. καταλάβετε το ότι άλλο είναι η κρατική ηθική και άλλο η προσωπική... το κράτος, οφείλει να με προστατέψει, να με διασφαλίσει, για να μπορέσει μετά να διασφαλίσει και τα δικαιώματα όλων των υπόλοιπων και να δημιουργήσει τις συνθήκες να αντιδράσω και γω με τη σειρά μου ειρηνικά... είναι Κοινή λογική όλα αυτά βέβαια  άλλα όχι αυτονόητα...

-Έχω πειστεί πλέον ότι σ αυτή τη χωρά πολεμάμε τον πολιτισμό...μας φέρνει αλλεργία ρε παιδί μου.. Τι σχέση έχει η ιδεολογία με την βρόμα και την αισθητική? Άλλα τι ρωτάω;  Οι "μπαχαλακηδες" που έχουν καταστρέψει αυτή τη χώρα με αυτές τις σάπιες ιδέες λειτουργούν καλύτερα στο μπάχαλο...Νιωθω ντροπή για τους καθηγητές αυτής της χωράς... Και επί τη ευκαιρία,  για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Που δουλεύουν σαν δημόσιοι υπάλληλοι και όχι λειτουργοί ,αποποιούνται κάθε ευθύνη για ότι γίνεται στο χώρο των σχολείων,απέχουν από την ηθική διαπαιδαγωγηση των παιδιών, ρίχνοντας την ευθύνη στους γονείς και μόνο για ότι σοβαρό συμβαίνει στο χώρο του σχολείου και φυσικά "στην τελική" αποπροσανατολιζουν  όλη την σκεπτόμενη νεολαία( αν έμεινε και όσο έμεινε)!

Α ρε. Δαρβίνε... σε είχα και παρεξηγημένο....εδώ στο "Ελλαντα" δεν ξεπεράσαμε το στάδιο του πιθήκου...Δε το ξερά βρε παιδιά και γω που σπούδαζα, δε μου παν τέτοια πράγματα οι γονείς μου μα τι ηλίθια...που έβγαλα τη Σχολή ακριβώς σε τέσσερα χρόνια και δεν έπαιζα ρουκέτες με τα λεφτά των γονιών μου ,που δε γράφτηκα ποτέ ούτε σε μία κομματική παράταξη και δεν έγλειψα καθηγητές να χω μια σίγουρη θεσούλα, μα τι ηλίθια που δεν πήγα να δώσω,από αντίδραση, και κόντεψα να κοπώ στο μάθημα του αναρχοφασιστα καθηγητή που όποιος συμφωνούσε μαζί του έπρεπε να καθίσει Αριστερά.. χμ..και όποιος διαφωνούσε Δεξιά για να κόψει φάτσες...Συγγνώμη που σεβόμουν κάθε χώρο και διαδικασία και δε πήγα ποτέ με ένα σκονάκι σε εξεταστική και σηκωνόμουν απ τις πέντε το πρωί, μαζί με τους εργάτες να παίρνω λεωφορεία, όταν όλοι οι συμφοιτητές μου γυρνούσαν απ τα μπουζούκια γιατί πολύ απλά εγώ δεν μπορούσα να κάνω αυτή την περιβόητη φοιτητική ζωή...ναι μπορεί να βγήκα χαμένη, που δεν ήμουν δημοσιοσχεσιτισσα και "αντιδραστικό στοιχείο" αλλά εμένα με ένοιαζε και με νοιάζει η Παιδεία.. τέλος!!!όλα τα άλλα απλά που βλέπω και ακούω ένας ατελείωτος υποκριτικός ΒΟΘΡΟΣ!!!

-Ζούμε σε εποχές που τα άκρα θριαμβεύουν, απ όπου και αν προέρχονται και θέλει σύνεση, διπλωματία, βαθιά γνώση της Ιστορίας, και φυσικά πολλή προσοχή! Αυτό δε σημαίνει ψυχρή λογική χωρίς συναίσθημα. Σημαίνει να είσαι ετοιμοπόλεμος όταν πρέπει και όταν προστάζουν οι συνθήκες. Να μη θυσιάζουμε άσκοπα τον Ηρωισμό μας. Θα τον χρειαστούμε κάπου άλλου... και φυσικά για να κλείσει και το περιβόητο θέμα του δήθεν ρατσισμού, που έγινε καραμέλα στο στόμα των πολλών, οι Έλληνες αποδείξαμε άπειρες φορές οτι δεν είμαστε. Ο ρατσισμός υφίσταται Πραγματικα, όταν υπάρχει συγχρόνως κράτος πρόνοιας και δικαιοσύνης,  όταν απολαμβάνεις όλα τα προνόμια του σαν ιθαγενής αλλά έχεις μια αδικαιολόγητη ιδεολογική νεοναζιστική νοοτροπία ελιτισμού. Όλα τα άλλα είναι η λογική και νόμιμη αντίδραση κατοίκων που έχουμε υποβιβαστεί στη γ κατηγορία φίλοι μου...

-Είχαμε ενα μάθημα κάποτε στη σχολή ...εκεί τα πρώτα χρονιά του 2000...για την Μετα-νεωτερικοτητα... πςςς δε καταλάβαινα και πολλά τότε ...Τωρα την φτάσαμε και κατάλαβα. είμαστε πλέον σε αυτήν την εποχή-τραμπάλα όπου όλα είναι μετά-....μεταηθική, μεταεπιστημη, μεταθρησκεια , μετατεχνη.... Με τη διαφορά ότι δε προτείνουν τίποτε καινούργιο και λυτρωτικό των παλιών Ιδεολογιών αλλά σαρώνουν και καταρρέουν κάθε βάση και κάθε όριο ...δεν έχεις που να σταθείς και είσαι βεβαία ελεύθερος να πιστεύεις και να πράττεις ότι σκουπίδι σου πασάρουν. Ένας ανάποδος παραμορφωτικός καθρέφτης ..ένας ατέλειωτος μετά-μηδενισμός

-αναλωνόμαστε σε ένα παιχνίδι της καλύτερης ατάκας, εξυπνάδας και μπλα μπλα μπλα ..ένα παιχνίδι της αντίδρασης και μόνο... είναι φοβερό! Αντιδρούμε για να αντιδρούμε και ενώ η μεγάλη αυτή Ιδέα που λέγεται Ελλάδα αργοπεθαίνει....

Από καρδιάς και μετά λύπης....

!!!

Αναλογιζόμενος κανείς τη διαχρονική μορφή του Ήρωα, του ήρωα του ’21, του ΄40, , και όλες τις καθημερινές τραγικές μορφές των πολεμιστών που πέρασαν από αυτά τα χώματα ανά τους αιώνες, που μάτωσαν αυτά τα χώματα διαπιστώνει και τη τεράστια απόσταση χαρακτήρων που χωρίζει το Νέο-Έλληνα με τον Ήρωα, τον Άντρα-πολεμιστή από τον άντρα-λαπά, τη Γυναίκα-Βράχο από τη γυναίκα-ντεκαπάζ…
Σε ένα κόσμο που ο θάνατος παραμόνευε σε κάθε βήμα και η Λευτεριά ήταν πάντα το ζητούμενο, πέρα από κάθε λογική, άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους και κάτι παραπάνω ίσως για να σώσουν –όχι τη ζωή τους- μα το δικαίωμα στην Αξιοπρέπεια. Σήμερα που η Λευτεριά- για όσους ακόμα δεν έχουν καταλάβει- είναι ακόμα δυστυχώς ζητούμενο, διότι ήμαστε ακόμα σκλαβωμένοι και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο, η συνείδηση του Έλληνα είναι μπαζωμένη ανάμεσα σε σκουπίδια που έγιναν ανάγκες:
Αυτοκίνητα-
Κινητά-
Λαπτοπ-
Τάμπλετ-
Ποτά -
Ανούσια Σαββατοκύριακα-
Γήπεδα και γκολ-
Κόμματα και παρατάξεις-

Και το μόνο πεδίο που έχει ανάγκη ένας άντρας να αποδείξει τον αντρισμό του είναι το σεξ.. Άντε ξανά όλα γύρω από το σεξ: Αφίσες, περιοδικά, ταινίες, διαφημίσεις και στο φαύλο κύκλο της ματαιότητας εμπλέκει και τη γυναίκα. Κυνήγι αναγνώρισης και κόμπλεξ κατωτερότητας που μεταδίδεται από τον έναν στον άλλο, το προπατορικό αμάρτημα και πάλι στην επικαιρότητα… Και Εκείνη που δε φοβήθηκε ποτέ τον κατακτητή, που ύφαινε και ξήλωνε το εργόχειρο της με τόση μαστοριά, τώρα χρησιμοποιεί την πονηριά μόνο και μόνο για να εξαπατήσει. Εκείνη που σήκωνε τα βάρη στα άγρια βουνά της Αλβανίας ξυπόλητη να αλαφρύνει λίγο Εκείνον που πολεμούσε, τώρα αναζητάει τρόπους να τον «βάλει στο βρακί της» αφού έτσι θεωρεί σωστό η κοινωνία πλέον να κάνει.

Όλα μπερδεύτηκαν και όλα χάθηκαν. Και η πυξίδα της ψυχής μας έχει χάσει τη κατεύθυνση. Μα η ελληνική ψυχή ήταν πάντα πυξίδα από μόνη της και πρέπει να βρει τη δύναμη να κάνει επανάσταση. Μια επανάσταση όχι κραυγαλέα μα ανθρώπινη, μια επανάσταση που θα ξεκινήσει για τον καθένα από τη προσωπική του ζωή. Να ξαναγίνουμε οι Ήρωες της καθημερινότητας, οι ¨Ηρωες του εαυτού μας, της ζωής μας, ο Άντρας και η Γυναίκα που θα θέλαμε να ήμασταν για μας, για τους άλλους… Όχι λαπάδες, όχι άλλο κάρβουνο, όχι άλλη αποβλάκωση όχι άλλη μιζέρια…

Το Όχι δεν ειπώθηκε απλά αλλά υλοποιήθηκε σύσσωμο. Το Όχι δεν είχε νόημα σαν λέξη ειπωμένη πάνω στον αυθορμητισμό, στον ηρωικό οίστρο της στιγμής ή στη διπλωματική του πλευρά αν δεν γινόταν πράξη , αν δεν ακολουθούσε η στάση ζωής ενός ολόκληρου λαού. Το όχι έγινε τρόπος ζωής πάνω σε ένα σχοινί τεντωμένο, σε μια σκληρή καθημερινή πραγματικότητα που ξεπερνούσε την πείνα, τη φτώχεια και το θάνατο. Το θέμα δεν είναι πως τα κατάφεραν τελικοί Εκείνοι αλλά πως μεταλλάχτηκε μια ολόκληρη γενιά, πως φτάσαμε ως εδώ χωρίς ταυτότητα…

Ο ήρωας δεν είναι και δεν ήταν ποτέ κάτι εξωπραγματικό είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Δε φοβάται λιγότερο από τον καθένα ίσως να φοβάται περισσότερο από τον καθένα. Όμως δεν ησυχάζει στα στεγανά και η ανησυχία του αυτή την οριακή στιγμή της ελευθερίας του μπαίνει πάνω από το φόβο. Και η εποχή μας είναι η πιο δύσκολη μα και η πιο πρόσφορη να γεμίσει ήρωες. Τα όπλα και οι εποχές διαφέρουν οι αιτίες δεν άλλαξαν ποτέ.

Κάποτε οι άνθρωποι κοιτιούνταν στα μάτια… Κάποτε επικοινωνούσαν. Σήμερα κοιτάνε μια οθόνη, μετριούνται σαν μονάδες, σαν άτομα ούτε καν σαν Πρόσωπα(που είναι και το ίδιον της ελληνικής ταυτότητας). Κάποτε οι νέοι μας είχαν όραμα να αλλάξουν τον κόσμο, σήμερα ονειρεύονται το I Phone 8! Δεν έχουν ονόματα, έχουν facebook, blog, twitter, I pad, πιστωτικές κάρτες, κάρτες από σούπερ μάρκετ, ταυτότητες ένα σωρό αλλά δεν έχουν όνομα και ουσιαστική ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ! Και έχοντας χρόνο να κοιτάξεις τον άλλο μες τα μάτια, χρόνο που δε σου αποσπά το tablet και η τηλεόραση, φτάνεις στην κατανόηση, στη συμπόνια, στην αγάπη, στη θυσία έννοιες ξεπερασμένες και δύσκολες για μας που φοβόμαστε μη χάσουμε τα κεκτημένα μας. Μας έριξαν από κοντά ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα για να μας κάνουν αντικείμενα! Για να περνάνε τα απάνθρωπα νομοσχέδια τους κάτω από τη μύτη τους ανενόχλητοι. Προγραμματισμένα ρομπότ! Οι επιστήμονες λένε, ότι ο τύπος ανθρώπου από τον οποίο προερχόμαστε, ο homo sapiens, επικράτησε έναντι των άλλων τριών ειδών. Το απίστευτο είναι ότι επικράτησε ενώ ήταν πιο αδύναμο είδος. Ξέρετε γιατί; Γιατί είχε κάτι που δεν είχαν τα άλλα δύο: τη Συμπόνια για το συνάνθρωπο του.Όταν κάποιο άτομο από την ομάδα αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα συνέτρεχαν τα υπόλοιπα και έτσι κατόρθωσαν να επιβιώσουν. Γι αυτό κινδυνεύουμε να αφανιστούμε σαν ανθρώπινες υποστάσεις… Όπως είπε και κάποιος γνωστός συγγραφέας, σκάποτε λέγαμε υπάρχουν 2 είδη ανθρώπων, ο καλός και ο κακός. Σήμερα λέμε, ο καλός, ο κακός και ο μεταλλαγμένος. ¨Ήμαστε μεταλλαγμένοι είτε το θέλουμε είτε όχι. απόσπασμα από "Μηχανιστική ζωή και Σύγχρονοι ¨ηρωες" ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ

ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

Μια μαρτυρία που αξίζει να διαβαστεί για να θυμώσουμε και άλλο. Γιατί ήμαστε ο καθρέφτης όσων μας κυβερνούν γιατί αν δεν αλλάξουμε και μεις τον παλιό χαρακτήρα μας, την βλαχομαγκια μας και αν συνεχίσουμε να παρανομούμε με την ανοχή και την αδιαφορία του κράτους θα μας βρουν και άλλα. Να απαιτήσουμε ευθύνες αλλά να αναλαμβανουμε και τη δική μας.

ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ

«Έτσι βρήκαμε το πρώτο πτώμα... Δυο αστυνομικοί την είχαν απομακρύνει δυο φορές με την βία...»

Πρόκειται για ένα κείμενο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και υπογράφει με τα αρχικά του γράμματα ένας Αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων, ο οποίος σύμφωνα με όσα ο ίδιος λέει, βρέθηκε στο Μάτι, την πρώτη ημέρα της πυρκαγιάς.

Η μαρτυρία του συγκλονίζει:

«Είναι 04:30 και μόλις γύρισα από την πυρκαγιά στο Μάτι και στο Νέο Βουτζά. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουμε καταστραφεί τεράστιες δασικές εκτάσεις, οικίες και δυστυχώς μέχρι αυτή τη στιγμή ακούγονται για 20 νεκρούς συνανθρώπους μας.

Θα ήθελα να σας μεταφέρω τις δικές μου εμπειρίες και να δούμε τι φταίει. Σαν smashpoint είναι η θέση μας να πούμε τι πραγματικά φταίει χωρίς δογματισμούς, θεωρίες συνομωσίας και αβάσιμες κατηγορίες. Θα μιλήσουμε μόνο για την περιοχή που έδρασα και είχα άμεση επαφή με τα γεγονότα.

Εγώ με κάποιους συναδέρφους μεταβήκαμε εθελοντικά στο Νέο Βουτσά με άμεση επαφή με την τοπική πυροσβεστική υπηρεσία. Αποστολή μας ήταν βάση οδηγιών του Πυροσβεστικού Σώματος ο απεγκλωβισμός πολιτών κάτι που κάναμε επι σχεδόν 8 ώρες μαζί με μια ομάδα της ΟΠΚΕ (Ομάδα Πρόληψης Καταστολής Εγκληματικότητας) της Αστυνομίας, στελέχη της Λέσχης Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων Αττικής (ΛΕΦΕΔ Αττικής) και εθελοντές αστυνομικούς και στρατιωτικούς που μετέβησαν για αυτό το σκοπό.

Η κατάσταση πράγματι ήταν τραγική. Παντού καμένα σπίτια και καμένα οχήματα. Οι πυροσβέστες υπερέβησαν εαυτό στις προσπάθειές τους να σώσουν ότι μπορούσαν και παρόλα τα εμπόδια που αντιμετώπισαν, για τα οποία θα μιλήσουμε πιο κάτω. Την ίδια στιγμή εθελοντές πυροσβέστες από ομάδες πυροπροστασίας τους βοηθούσαν ενώ τα ασθενοφόρα ιδιωτικά, οργανισμών όπως του Χαμόγελου του Παιδιού και του ΕΚΑΒ έτρεχαν συνεχώς υπο αντίξοες συνθήκες να μεταφέρουν τα θύματα στα νοσοκομεία.

Όπως ανέφερα μαζί με την αστυνομία και εθελοντές πάντα υπο την άμεση καθοδήγηση του κέντρου επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής μεταβαίναμε σε σημεία να βγάλουμε πολίτες αι να τους μεταφέρουμε σε ασφαλείς περιοχές. Την ίδια στιγμή εθελοντές αστυνομικοί και μέλη της ΛΕΦΕΔ έπρατταν ένα άθλο να μεταφέρουν πόσιμο νερό στους πυροσβέστες.

Εδώ ξεκινάμε τα προβλήματα με πολίτες να αρνούνται να υπακούσουν σε εντολές και να κάνουν του κεφαλιού τους. Έναν απεγκλωβίζαμε και 10 νέοι έρχονταν. Τους λέγαμε να φύγουν αλλά αυτοί τίποτε. Να καίγεται το σπίτι και να προσπαθούμε με το ζόρι να τους διώξουμε και αυτοί τίποτε. Έτσι βρήκαμε το πρώτο πτώμα μιας κυρίας που πέθανε από ασφυξία. Πιο πριν 2 αστυνομικοί εκτός υπηρεσίας την είχαν απομακρύνει 2 φορές με την βία αλλά αυτή εκεί. Έτσι πέθανε και δυστυχώς εγώ μαζί με ένα αστυνομικό ήμασταν αυτοί που πρώτοι την βρήκαμε και επιβεβαιώσαμε το θάνατό της. Αργότερα βρήκαμε ένα απανθρακωμένο πτώμα και αργότερα άλλα 6 πτώματα εκ των οποίων τα 3 ήταν παιδιά 4-7 ετών. Στο τομέα ευθύνης μας δεν μπορέσαμε να βρούμε 3 ηλικιωμένα άτομα τα οποία αγνοούνται. Το ένα έμενε σε σπίτι που φλεγόταν και δεν μπορούσαμε να προσεγγίσουμε. Τα άλλα δύο δεν μπορέσαμε να τα βρούμε παρόλες τις έρευνες που κάναμε.

Σε όλο αυτό το διάστημα όμως είχαμε ένα τεράστιο εχθρό να αντιμετωπίσουμε: τους πολίτες. Δυστυχώς μιλάμε για τον νεοέλληνα που γράφει τους πάντες στα παλιά του τα παπούτσια και κοιτάει μόνο την πάρτυ του. Ας δούμε κάποια γεγονότα που συνέβησαν χθες (που δυστυχώς τα έχω ξανασυναντήσει και σε άλλες πυρκαγιές) που δυσκόλευσαν το έργο μας

Κλασσικός νεοέλληνας που είναι ο μάγκας και ο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» οδηγάει στην ΛΕΑ για να πάει πιο γρήγορα. Έτσι μπλοκαρίστηκαν πυροσβεστικά οχήματα και ασθενοφόρα. «Και τι με νοιάζει εμένα εγώ βιάζομαι». Έτσι πολλές ενισχύσεις άργησαν να φτάσουν για αυτό το λόγο. Την ίδια στιγμή ο καθένας πάρκαρε το όχημα του όπου του καπνίσει. Αποτέλεσμα έκλεινε ο δρόμος και δεν μπορούσαμε με μεταβούμε τόσο εμείς όσο και πυροσβεστικά και ασθενοφόρα στο σημείο. Παραδέχτηκα όμως ένα μάγκα πυροσβέστη που δεν κώλωσε και πάτησε με το πυροσβεστικό ένα πολιτικό όχημα που έφραζε το δρόμο γιατί ο μάγκας ιδιοκτήτης αρνιόταν να μετακινήσει το όχημα. Ξέρετε ότι αν ο νέο-έλληνας δεν ήταν τόσο ηλίθιος και ψευτόμαγκας πιθανόν να είχαν σωθεί περισσότερες ζωές και περιουσίες. Αλλά όταν καίγεται το σπίτι του γείτoνα δεν μας νοιάζει. Μας νοιάζει μόνο η πάρτυ μας.

Έτσι συνεχίζουμε με το δεύτερο λόγο του βλάκα νεοέλληνα που καλούσαν τη πυροσβεστική λέγοντας ψέματα ότι καίγονται και υπάρχουν άτομα. Τρέχαμε με τους πυροσβέστες να βοηθήσουμε και βλέπαμε ένα θάμνο να καίγεται που με ένα μπουκάλι νερό θα είχε σβήσει. Την ίδια στιγμή κάπου αλλού κάποιος χρειαζόταν την βοήθειά μας. Αλλά πάλι δεν μας ενδιαφέρει ο άλλος.

Η ξεροκεφαλιά πολλών. Τους ικετεύαμε στην κυριολεξία να φύγουν και να βγουν στην λεωφόρο Μαραθώνος. Αυτοί όχι εκεί ξεροκεφαλιά και ξέρουν. 1 διώχναμε και 10 ερχόντουσαν και ο καθένας με την βλακεία του. Έτσι μετά είτε βρίσκαμε τα πτώματά τους είτε τρέχαμε να τους σώσουμε και τις περισσότερες φορές τους βγάλαμε καμένους και τραυματίες. Αποτέλεσμα ζωές χάθηκαν άδικα λόγω στενομυαλιάς και εμείς αναλωθήκαμε άδικα σε βλακείες ενώ θα μπορούμε να βοηθήσουμε περισσότερους ανθρώπους όπως μια οικογένεια που κάηκε που δυστυχώς όταν λάβαμε το σήμα ήταν αργά και όταν φτάσαμε μαζί με περιπολικό είδαμε τη μάνα με 2 μικρά παιδιά να έχουν γίνει παρανάλωμα.
Στην κυριολεξία ΝΤΡΟΠΗ μας. Βέβαια όλοι ξέρουν να κατηγορούν το κράτος, τη πυροσβεστική και την αστυνομία. Η κυβέρνηση ή η πυροσβεστική φταίνε που ο Έλληνας δεν έχει παιδεία, είναι ατομιστής, εγωιστής, ψευτόμαγκας και απείθαρχος;

Φανταστείτε ότι αν δεν είχαμε τα παραπάνω κολλήματα πόση περισσότερη βοήθεια θα είχαμε δώσει και σίγουρα θα είχαμε σώσει περισσότερες ζωές και περιουσίες.

Όμως υπάρχει άλλη μια τραγική ευθύνη που πέφτει στους πολίτες και τους δήμους: η προετοιμασία και η πρόληψη. Φυσικά ο παντογνώστης Έλληνας του πληκτρολογίου ξέρει να κατηγορεί δεξιά και αριστερά την εκάστοτε κυβέρνηση, τη πυροσβεστική και πάντα έχει την λύση στο τσεπάκι του. Όμως για να δούμε τι ευθύνες υπάρχουν από τους δήμους. Να θυμίσω ότι ευθύνη της πρόληψης είναι στους δήμους. Όμως... Είμαι 35 ετών και από παιδάκι κάθε καλοκαίρι έπιανε φωτιά η Πεντέλη και ο Νέος Βουτσάς. Τι έχουν κάνει οι δήμαρχοι για την πρόληψη; Ας δούμε τις «δράσεις»:

Σε όλη την περιοχή υπήρχαν ξύλινοι δοκοί για να περνάνε τα καλώδια της ΔΕΗ. Φυσικά ανάψανε από τη φωτιά και φυσικά οι κολώνες έπεσαν φράζοντας το δρόμο. Έτσι προσπαθούσαμε να μετακινήσουμε ασήκωτους δοκούς που έκαιγαν και είχαν ηλεκτροφόρα καλώδια προκειμένου να περάσει το πυροσβεστικό και το ασθενοφόρο. Γιατί δεν είχαν τσιμεντένιες κολώνες; Φυσικά τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχει η ΔΕΗ. Αλλά οι Δήμοι γιατί δεν απαιτούν αυτό να αλλάξει; Την ίδια στιγμή σύμφωνα με στοιχεία του πυροσβεστικού σώματος οι μισές σχεδόν φωτιές προκαλούνται από σπινθήρες που προέρχονται από μετασχηματιστές και κολώνες της ΔΕΗ. Γιατί δεν γίνεται αποψίλωση όπως προβλέπεται από την Πυροσβεστική; Διότι δεν τους ενδιαφέρει, έχουν πολιτιστικές εκδηλώσεις να κάνουν που είναι πιο σημαντικές από την ανθρώπινη ζωή.

Σε όλη την έκταση που έκανα χθες (χωρίς υπερβολή έκανα στην περιοχή περί τα 200 χλμ με το προσωπικό μου όχημα) δεν είδα ΠΟΥΘΕΝΑ ένα πυροσβεστικό κρουνό. Όμως λεφτά οι δήμοι είχαν πάρει για τους κρουνούς. Αποτέλεσμα τα πυροσβεστικά οχήματα άδειαζαν και έπρεπε να ξαναγυρίζουν πίσω να ανεφοδιαστούν. Έτσι από την μία κάλυπταν μια μικρή έκταση από την άλλη χανόταν πολύτιμος χρόνος για τον ανεφοδιασμό τους. Αν δείτε πουθενά και στην Αθήνα δεν θα δείτε κρουνούς. Την ίδια στιγμή σε Κω και Κάλυμνο βρίσκετε κάθε 200-300 μέτρα κρουνούς. Σε πολλά πάρκα στο εξωτερικό όπως στην Τουρκία για παράδειγμα θα δείτε μέσα στα πάρκα κρουνούς. Στο εξωτερικό σε κάθε σχεδόν τετράγωνο υπάρχει κρουνός. Στην Αττική εδώ και 20 χρόνια λέμε να βάλουμε κρουνούς. Αλλά από δικαιολογίες φουλ, από πράξεις μηδέν.

Στο ίδιο μήκος στα δάση μετά τις πυρκαγιές του 2007 και με απόφαση της τότε κυβέρνησης εφοδιάστηκαν οι δήμοι με δεξαμενές νερού που είχαν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία ενώ είχαν ανοιχθεί αντιπυρικές ζώνες. Έχουν περάσει 11 χρόνια και ο νεοέλληνας δήμαρχος (πχ βλέπε Μάνδρα με τις πλημμύρες που σιγά μην γίνουν) διαθέτει τα χρήματα του κράτους σε βλακείες. Έτσι όλες οι δεξαμενές νερού είναι άδειες ενώ οι αντιπυρικές ζώνες δεν υπάρχουν. Έτσι δυσκολεύεται το έργο της πυρόσβεσης. Θα μου πείτε δεν υπάρχουν χρήματα. Θα σας απαντήσω ότι δεν ισχύει. Γιατί; Φυσικά διότι υπάρχουν δήμοι που έχουν αντιπυρικές ζώνες και έχουν και συνεχώς γεμάτες δεξαμενές

Το 2007 επίσης δόθηκαν χρήματα από το κράτος για να δημιουργηθούν ομάδες πυρασφάλειας και πυρόσβεσης στους δήμους. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων όπως πχ ο Δήμος Βύρωνα και κάποιες εθελοντικές ομάδες όπως ο ΣΠΑΥ. Οι περισσότεροι δήμοι έχουν φτιάξει ομάδες με υπέρβαρους ανθρώπους, ανέκπαίδευτους και διχως εξοπλισμό. Έτσι πιο πολύ πρόβλημα είναι πάρα βοήθεια. Την ίδια στιγμή πολλοί άλλοι δήμοι ΔΕΝ έχουν οργανώσει ομάδες. Έτσι πχ ο Δήμος Αθηναίων ή ο Δήμος Μάνδρας δεν έχουν ομάδες πολιτικής προστασίας.

Βέβαια για τους δημάρχους φυσικά και φταίει ο Έλληνας πολίτης διότι αυτός τους εκλέγει και μετά δεν απαιτεί βασικά πράγματα. Οι δήμαρχοι είναι μόνο να μην κλείσει κανένα στρατόπεδο και χάσουν μεροκάματο ή για κανένα ρουσφέτι. Δεν είναι τυχαίο ότι ΠΟΤΕ δεν έχουν διωχθεί ποινικά. Αλήθεια είδατε πχ στις φωτιές στην Ηλεία το 2007 ή στις πλημμύρες της Μάνδρας το 2017 οι πολίτες να προβούν σε μηνύσεις; Όχι. Ούτε κατόπιν εορτής δεν τους νοιάζει. Όμως στη Σερβία ένα κράτος με σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά μας μετά τις μεγάλες πλυμμήρες που είχαν πριν 5 χρόνια οι πολίτες έκαναν μήνυση σε δημάρχους που δεν είχαν κάνει τα απαραίτητα με αποτέλεσμα την καταδίκη τους.

Έτσι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία πρέπει να μάθουμε να κοιτάμε το κοινό σύνολό και την ασφάλειά μας και μετά όλα τα άλλα. Όταν το μάθουμε αυτό τότε θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε σαν υγιής και φυσικά σαν κράτος, διότι μην ξεχνάμε ότι οι κυβερνόντες (που τόσο εύκολα χλευάζουμε) είναι εικόνα της κοινωνίας που τους εκλέγει

Θα ήθελα να κλείσω ότι οι πυροσβέστες, οι αστυνομικοί, οι εθελοντικές ομάδες, ο Ερυθρός Σταυρός, οι λιμενικοί, οι ένοπλες δυνάμεις, τα πληρώματα ιδιωτικών ασθενοφόρων και του ΕΚΑΒ όπως και δεκάδες ιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό υπερέβησαν εαυτό κάτι που ήμουν μάρτυρας και μπορώ να σας διαβεβαιώσω. Θα ήθελα εκ μέρους του smashpoint να ευχαριστήσω όλους αυτούς για την αυτοθυσία τους και τις προσπάθειές τους.

Τέλος θα ήθελα να παρακαλέσω τους αναγνώστες να μάθουν από αυτό το άρθρο τα προβλήματα και να προσπαθήσουν να βοηθήσουν να μην ξαναεπαναληφτούν.

Τώρα που ξημερώνει ξεκινάω να πάω στην εργασία μου άυπνος, κουρασμένος ψυχικά και σωματικά και νηστικός. Δεν ξέρω τι θα μας ξημερώσει. Εύχομαι (αν και δύσκολο) να μην αυξηθεί ο αριθμός των θυμάτων και να σταματήσει η χθεσινή καταστροφή. Τόσο εγώ όσο και οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας θα είμαστε σε πλήρη ετοιμότητα να ξαναπάμε αν χρειαστεί.

Θ. Σ., Αξιωματικός Ειδικών Δυνάμεων».

Πηγή: smashpoint.gr

https://www.fosonline.gr/plus/epikairotita/article/16582/etsi-vrikame-to-proto-ptoma-dyo-astynomikoi-tin-eixan-apomakrynei-dyo-fores-me-tin-via

ΖΩ ΣΕ ΞΕΝΗ ΧΩΡΑ

(Το Όχι δεν ειπώθηκε απλά αλλά υλοποιήθηκε σύσσωμο. Το Όχι δεν είχε νόημα σαν λέξη ειπωμένη πάνω στον αυθορμητισμό, στον ηρωικό οίστρο της στιγμής ή στη διπλωματική του πλευρά αν δεν γινόταν πράξη , αν δεν ακολουθούσε η στάση ζωής ενός ολόκληρου λαού. Το όχι έγινε τρόπος ζωής πάνω σε ένα σχοινί τεντωμένο, σε μια σκληρή καθημερινή πραγματικότητα που ξεπερνούσε την πείνα, τη φτώχεια και το θάνατο. Το θέμα δεν είναι πως τα κατάφεραν τελικοί Εκείνοι αλλά πως μεταλλάχτηκε μια ολόκληρη γενιά, πως φτάσαμε ως εδώ χωρίς ταυτότητα…)

ΖΩ ΣΕ ΞΕΝΗ ΧΩΡΑ

Ζω σε μια ξένη χώρα που σιχαίνομαι και αγαπώ…

Εκεί που τα ιερά δέντρα ξεπροβάλλουν εκεί και η μπόχα των καυσαερίων

και το ανυπόφορο βουητό των δρόμων και η ατελείωτη γκρίνια των ανθρώπων σε δρόμους

που ο καθένας κάνει πια ότι θέλει, σε λεωφορεία που στοιβάζονται όλοι σα πρόβατα σε

σφαγή, σε δημόσιες υπηρεσίες που όλοι φωνάζουν και  ΟΛΟΙ έχουν δίκιο..

Όλοι σε αυτή τη χώρα φωνάζουν και όλοι έχουν δίκιο, μα ξέρουν απίστευτες τεχνικές να το

χάνουν.

Αηδιάζω από την τόση ξενομανία…

Τούρκικα σίριαλ, ξένα τραγούδια σε οποιαδήποτε ‘in’ καφετέρια και μπαρ να πας

Greeklish σε κινητά, ιντερνέτ και ομιλία, ξένα τραγούδια σε Eurovision, και φθηνά ριάλιτι

 φθηνές παραγωγές ξευτίλας.

Φτωχό λεξιλόγιο και πλούσιο υβρεολόγιο.

Φτωχή νοημοσύνη και μπόλικη κουτοπονηριά.

Με ακόμα πιο αηδιαστική ψευτοκουλτούρα.

Κάτω η δικτατορία του εύκολου. Του εύκολου στίχου και της βάρβαρης μουσικής.

Αν μπορεί ποτέ μια μουσική βάρβαρη να λέγεται, αυτή που πάντα σημαίνει μελωδία.

Τα εύκολα  « Σ’αγαπώ» και στην επόμενη στροφή ακόμα πιο εύκολα τα «φύγε».

Κάτω τα εύκολα λόγια και οι άσκοπες κουβέντες. Οι καλημέρες οι βαριές, τα δεν πειράζει

παρηγοριές και συμβουλές από γωνιά ασφαλή.

Δε μπορεί ζω σε ξένη χώρα, αφού το ελληνικό φιλότιμο και η ντομπροσύνη κατάντησαν

γραφική καρτ-ποστάλ για τουρίστες.

Όμοια τυπάκια στους δρόμους και ύστερα μου λέτε να μη πιστεύω πια σε κλώνους.

Ψευτομαγκιά, το κινητό μόνιμη προέκταση, κανένας στόχος, κανένα πλάνο,

κανένα όραμα, καμία μα καμία σοβαρή κουβέντα.

Ζω σε ξένη χώρα…

Με μια θολή ανάμνηση, για να μη πω για μία πλήρη άγνοια , του πολιτισμού μας

της παιδείας μας, της γλώσσας μας, της φιλοσοφίας μας, της θρησκείας μας

των εθίμων μας, της παράδοσης μας, του ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ τρόπου σκέψης των ΕΛ-ΛΗΝΩΝ.

Σε μια χώρα πολιτικών-βρυκολάκων και λαού-ζόμπι.

Αηδιάζω ακόμα περισσότερο με τη στιγμή αυτή που γράφω αυτό το κείμενο και

κάποιοι ακόμα πιο αηδιαστικοί τύποι θα σπεύσουν από δεκαετίες τώρα αρρωστημένης

συνήθειας να με κατατάξουν σε καμιά αριστερή παράταξη, μιας και μιλάω έτσι ή σε καμιά

νεοναζί, μιας και αναφέρθηκα στους Έλ-ληνες…

Διχοτομημένη, σχιζοφρενική κρίση.

Πιόνια λαός που θα πρέπει μια ζωή να ζουν διχασμένοι με παρατάξεις που δυστυχώς

είτε το θέλετε είτε όχι ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ.

Χθες ήταν η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, σήμερα λέγεται ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!

Αυτά τα ίδια ποταπά ανθρωπάκια που ζουν ακόμα πιο ξένα σε αυτή τη ξένη χώρα με

αηδιάζουν ακόμα περισσότερο.

Σε αυτό το τόπο μας αρέσει να μας κυβερνά η  μάζα, η Βουλή, ο Νόμος, το Κόμμα

Ο Συνδικαλισμός, ο Ελεύθερος Τύπος, η Κοινή Γνώμη, Η Παράταξη, η Οργάνωση, Το Τάγμα,

Κτλ κτλ… Μα ποτέ δε θελήσαμε έναν άξιο ηγέτη δεν ψάξαμε να τον βρούμε, δεν

τον δημιουργήσαμε. Δε μελετήσαμε Πλάτωνα( αν και τον βρίσκω παραπάνω αριστοκρατικό

απ όσο αντέχω), Αριστοτέλη, Δημόκριτο και άλλα τέτοια «κινέζικα»( όχι ωροσκόπια, εκείνα

τα ξέρουμε καλύτερα!).

 περνάμε τις ώρες μας, για την ακρίβεια τις σκοτώνουμε σε πλαστικές οθόνες με

πλαστικούς φίλους με ημερομηνία λήξης γιατί ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ να μείνουμε μόνοι και

σιωπηλοί με τον εαυτό μας. Γιατί ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ.

Φτιάξαμε για τον εαυτό μας ένα ψεύτικο κοσμοείδωλο, μια ψεύτικη δανεική εθνική εικόνα

που πλασάρουμε στους ξένους και στον εαυτό μας στις εθνικές εορτές για να μάστε ήσυχοι

Ότι ήμαστε Ελληναράδες, να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια..

Γι αυτό σιχάθηκα τις εθνικές εορτές και τις παρελάσεις

ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΜΙΑ ΦΘΗΝΗ ΚΟΡΟΙΔΙΑ!

Γιατί το βράδυ θα δούμε πάλι το τούρκικο σίριαλ και θα ξεχάσουμε τη Βίβλο του ’22.

Η εποχή της λήθης έφτασε… και όπως λέει και ο Δάντης ( όχι ο τραγουδιστής άσχετοι) στη

Θεία Κωμωδία του: «ΞΕΧΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΕΛΠΙΔΑ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΤΕ ΕΔΩ»

Ζω σε ξένη χώρα και πιο πολύ αηδιάζω με τον εαυτό μου γιατί και γω ευθύνομαι.

Πάντα εγώ και κάθε εγώ ευθύνομαι.