ΦΟΝΙΑΔΕΣ

Είμαστε όλοι φονιάδες.
Μόλις μπούμε στην ενήλικη ζωή
Κάνουμε τον πρώτο μας φόνο σα μύηση
σκοτώνουμε το παιδί μέσα μας.
Μα δε τελειώνει εδώ το αποτρόπαιο έγκλημα.
Ακολουθούν τα όνειρα μας, ο κρυμμένος εαυτός μας
Και οι εσωτερικές φωνές.
Είμαστε φονιάδες της ζωής, του Απίθανου
και της Σπίθας μέσα μας.
Είμαστε ομοίως οι φονιάδες των συναισθημάτων των άλλων
Δολοφόνοι του διαλόγου και της Γνώσης.
Σκοτώνουμε τα θαύματα πριν γεννηθούν
Την Πίστη, το Όραμα, την Αθωότητα…
Σκοτώνουμε το Αύριο, το κάθε δικό μας μοναδικό Αύριο.
Εύη Τανούδη 

21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2018 ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ Β ΜΕΡΟΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ

Ανοίγω το τετράδιο και πιάνω το μολύβι μετέωρο όμως μένει.

Παίρνω να διορθώσω, να εμπλουτίσω τη πρώτη έμπνευση

να χαλιναγωγήσω τον ειρμό να βεβαιώσω τη σύνταξη.

Μα να… μένω κιόλας έκπληκτη.

Τα ποιήματα δε μου ανήκουν πια.

Έγινα εγώ ο αναγνώστης

και οι συγγραφείς στιγμές πολλές ανόμοιες

αποσύνδεση με το συναίσθημα που τα δημιούργησε

και επιστροφή δεν έχει.

Τα ποιήματα δε μου ανήκουν πια. Έχουν παγιωθεί.

Κατατέθηκαν και πήραν «πρωτόκολλο».

Τα πρόδωσα στο χαρτί.

Με προδίδουν στη συνέχεια:

Δε με αναγνωρίζουν

Δε τα αναγνωρίζω

Είναι σχεδόν τέλεια.

Λέω σχεδόν γιατί αν και δε μου ανήκουν διατηρώ μια μάταιη ακόμα

μετριοφροσύνη.

O ΠΟΙΗΤΗΣ

Ο ποιητής…

Ένα σβησμένο σύνθημα σε τοίχο.

Μία ταφόπλακα ηρώων.

Ένα σκοινί για μελλοθάνατους.

Ο ποιητής…

Μία Κασσάνδρα του χαμού

Ένας Ιούδας ξοφλημένος.

Κάτοικος ερημωμένων δρόμων

εγκαταλελειμμένων ονείρων

πορθημένων κάστρων.

Ο ποιητής…

Στίχος στο ποίημα του Θεού.

Στίχος στου διαβόλου την κατάρα.

Διαχωριστική γραμμή σε γη και ουρανό.

Αχνή απάτητη ατελεύτητη.

Οι ποιητές…

Γυμνά καλώδια εκτεθειμένα.

Δέντρα χωρίς πνοή κεραυνοτσακισμένα.

Σκορπιοί που στρέφουν το κεντρί

μονάχα μέσα τους

όταν περικυκλώθηκαν από τις λέξεις  

τις λέξεις που ανδρώθηκαν και έγιναν απειλητικές.

Ο ποιητής…

Ένας  Ίκαρος που πίστεψε στις λέξεις που του έδωσαν  φτερά

μα εκείνες τον οδήγησαν στου ήλιου τη φωτιά.

Μία ακίνητη μορφή στο ξέφωτο μιας αστραπής.

 ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

 Το βλέμμα των Ποιητών είναι πάντα στραμμένο στο Θαυμαστό…

Ακόμα και όταν  κοιτούν ίσια μπροστά σε εκείνα τα εξώφυλλα των βιογραφιών τους

το βλέμμα προδίδει πάντα την εκλεπτυσμένη φύση τους.

Βαθύ και σκοτεινό, υγρό και φωτεινό άλλες φορές.

Άλλοτε πάλι, πιο συχνά κοιτούν στο πλάι, ψηλά, ποιος ξέρει τι…

Κάτι που ξέφυγε από μας ίσως ή σχεδόν πάντα γέρνουν το κεφάλι από τη μια μεριά

θαρρείς και ασήκωτο το βάρος της αντίληψης, με ένα ελαφρύ μειδίαμα.

Λες και το γέλιο θα ήταν προδοσία. Ένα μικρό ξεστράτισμα από το ονειροπόλο

ταξίδι, που σαν φουσκώσει σα κύμα λυσσασμένο και χτυπήσει τις άκρες των χειλιών τους,

μεθάνε σαν σε οργασμού λύτρωση.

Στα χέρια, πολλές φορές, ένα τσιγάρο ή άκαπνα σταυρωμένα χέρια μάχονται

την αμηχανία του φακού. Αφημένοι νωχελικά στο στιγμιότυπο

μα πάντα έτοιμοι κάτι να πουν.

Όμως, το βλέμμα τους κοιτά πάντα το Θαυμαστό…

Και χάνεται εκεί…

ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ

ΣΤΡΑΜΜΕΝΗ ΑΛΛΟΥ

Την ομορφιά του κόσμου βάζω ενέχυρο και κρατώ τον ουρανό μου

 το γλαυκό τα μεσημέρια, τον έναστρο τα βράδια

ενάντια στον κοντόφθαλμο ορίζοντα που μου δείχνουν.

Διαλέγω τα κατακόκκινα ρόδια που κρέμονται  και αν σπάσουν δίνουν τύχη ενάντια στο σκοινί που ετοίμασαν για το λαιμό μου.

Kρατώ  μια αγκαλιά αγριολούλουδα και αυτά που λένε γαϊδουράγκαθα με φόβο μη τα σφίξω παραπάνω και χαλάσουν, όπως κρατώ την αναπνοή μου κάθε μέρα που σαν στρατιώτης δίνω την αναφορά μου στους εξουσιαστές της μοίρας μου. 

Σκέφτομαι κάπου μακριά την απέραντη θάλασσα που λαμπυρίζει αιώνες τώρα στο δικό της ρυθμό και τη κλείνω και αυτήν μέσα μου.

Κλείνω τα μάτια και τ’ αυτιά μου στα ψέματα του κόσμου απέραντα περισσότερο από την ατελείωτη θάλασσα.

Θ’ αντέξει αυτός ο κόσμος αναρωτιέμαι… Θ’ αντέξει αυτή η ομορφιά;

Όπως τότε μικρό παιδί ακόμα σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου τα λιγοστά παιχνίδια μου κρατούσα αγκαλιά μη και τα’ αρπάξουν, ξένη ανάμεσα σε ξένους, ένα ενέχυρο στη μοναξιά και αναρωτιόμουν αν ο μικρός μου κόσμος αντέξει.

Από τα ίδια πράματα τα ταπεινά αρπάζομαι και τώρα. Από ένα λουλουδάκι, από το φως ενός άστρου, από ένα σταυρουδάκι, από ένα παιδικό χαμόγελο. Για να σώσω και να σωθώ…

Διαλέγω, κλείνω, κρατώ… το καλημέρισμα του ήλιου και αν όχι αυτό το βιαστικό χαιρετισμό ενός σύννεφου.

Το καληνύχτισμα του αηδονιού, το αμίλητο μεσημεριανό μας φαγητό.

Πορεύομαι μαζί με τη φύση και τα αθώα πράματα σ’ ένα αδιέξοδο πολιτισμό.