Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

 Καλή Χρονιά σε όλους. παρακάτω ένα σημαντικό κείμενο βοήθημα για κάθε Ηθοποιό και μη. Σύνθεση και σύνταξη δική μου

Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Το σώμα, η φωνή και η σωστή άρθρωση και γενικά η μη λεκτική επικοινωνία, όπως η έκφραση του προσώπου, είναι τα βασικά εργαλεία του Ηθοποιού. Όπως ο οποιοσδήποτε τεχνίτης έχει τα εργαλεία του που με αυτά επιβιώνει και κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί και τα φροντίζει ή οφείλει να τα φροντίζει καθημερινά, έτσι και ο καλλιτέχνης, ο ηθοποιός στη προκειμένη, οφείλει να εξασκεί, να εξελίσσει και να φροντίζει σχεδόν καθημερινά τα βασικά «εργαλεία» του ,που στην προκειμένη περίπτωση βέβαια καθώς το σώμα μας αποτελεί επέκταση της προσωπικότητας μας , η φροντίδα αυτή μας βοηθάει και σαν άτομα στο να έχουμε μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Τα τελευταία χρόνια, έχει μπει στο πρόγραμμα πλέον πολλών θεατρικών σχολών και εργαστηρίων Θεάτρου, εκτός των άλλων η πρακτική του ζεστάματος στην αρχή κάθε πρόβας ή παράστασης και της χαλάρωσης στο τέλος αυτών με βασικές ασκήσεις γιόγκα όπως και ασκήσεις αναπνοής. Υπάρχουν τρία είδη αναπνοής : Η κοιλιακή ή διαφραγματική, η πλευρική και τέλος η θωρακική αναπνοή.

Η σωστή αναπνοή, η οποία εκτελείται από εμάς ασυνείδητα μόνο, κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και της ώρας που κοιμόμαστε, είναι η οριζόντια αναπνοή (όπως λέγεται ο σωστός τρόπος αναπνοής) ή η κοιλιακή, η οποία χρησιμοποιεί τον μυ του σώματός μας που είναι φτιαγμένος για να αναπνέει, το διάφραγμα, και μας επιτρέπει να γεμίζουμε το μεγαλύτερο μέρος των πνευμόνων μας με αέρα. Το περίεργο είναι πως αν κοιτάξουμε με το μικροσκόπιο σε κυτταρικό επίπεδο κάθε συναισθηματικό ή φυσικό πόνο, θα διαπιστώσουμε πως οφείλεται σε έλλειψη οξυγόνου. Είναι τόσο σημαντικό το να αναπνέουμε σωστά που αξίζει πραγματικά να το προσπαθήσουμε. Για να το πετύχετε ξαπλώστε ανάσκελα, ακουμπήστε το ένα σας χέρι πάνω στην κοιλιά σας και πάρτε μια βαθιά αναπνοή. Θα καταλάβετε ότι την έχετε εκτελέσει σωστά αν δείτε την κοιλιά σας να φουσκώνει όταν εισπνέετε και να ξεφουσκώνει όταν εκπνέετε. Μπορείτε να βάλετε και το άλλο σας χέρι στο στήθος σας έτσι ώστε να φροντίζετε αυτό να μην κινείται καθόλου όσο εισπνέετε και εκπνέετε. Ουσιαστικά δηλαδή ,εισπνέουμε από τη μύτη και εκπνέουμε από το στόμα και μόνο όταν το πάνω μέρος του σώματος μας και κυρίως το στήθος παραμένει ακίνητο, ενώ η κοιλιά μας φουσκώνει στην εισπνοή και μαζεύεται προς τα μέσα στην εκπνοή, μπορούμε να πούμε ότι αναπνέουμε σωστά. Αυτή όμως η απλή πρακτική, πριν περάσουμε στις διάφορες τεχνικές αναπνοής είναι και η πιο δύσκολη για τους αρχάριους γιατί στα πρώτα στάδια χρειάζεται συγκέντρωση και ουσιαστικά επίμονη προσπάθεια να «ξεμάθει» το σώμα μας τον λάθος τρόπο. Βοηθάει να οραματιστούμε πως με την εισπνοή λαμβάνουμε φως και κάθε τι όμορφο και με την εκπνοή εξάγουμε κάθε αρνητικό συναίσθημα από μέσα μας. Μία σιγανή μουσική υπόκρουση με ήχους της φύσης και βασικές ασκήσεις γιόγκα θα φέρουν το καλύτερο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Όπως είπαμε και παραπάνω, υπάρχουν διάφορες πρακτικές που θα παραθέσουμε, μία πολύ δημοφιλής και αποτελεσματική στη καταπολέμηση του άγχους είναι η nadi shodhana pranayama, όπως λέγεται:

-Καθίστε με τα πόδια σας σταυρωμένα.

-Τοποθετήστε το αριστερό σας χέρι στο γόνατό σας και το δεξιό αντίχειρα στη μύτη σας.

-Εκπνεύστε πλήρως και στη συνέχεια κλείστε το δεξί ρουθούνι.

-Εισπνεύστε από το αριστερό ρουθούνι σας.

-Ανοίξτε το δεξί σας ρουθούνι και εκπνέετε μέσα από αυτό, κλείνοντας το αριστερό.

-Συνεχίστε την περιστροφή για 5 λεπτά, τελειώνοντας εκπνέοντας μέσω του αριστερού ρουθουνιού σας.

Μια μελέτη του 2013 ανέφερε ότι οι άνθρωποι που προσπάθησαν να ασκήσουν τη ρινική αναπνοή αισθάνθηκαν λιγότερο άγχος μετά.

Η αναπνοή, αυτή η πιο ασυνείδητη ενέργεια που κάνουμε κάθε δευτερόλεπτο, όπως και πολλοί βιο σωματικοί αυτοματισμοί που αναλύονται και αποδομούνται στο θέατρο, όταν γίνεται σωστά προσφέρει τρομερά οφέλη στον οργανισμό μας και μάλιστα ξεκούραστα και χωρίς επιπλέον κόπο. Εκτός από τη βαθιά χαλάρωση και την αποβολή του καθημερινού στρες , η σωστή οξυγόνωση του εγκεφάλου, προλαμβάνει και μειώνει τις κρίσεις πανικού, και όλη την λανθασμένη διαχείριση από μέρους μας των προβληματικών καταστάσεων της καθημερινότητας μας, προσφέροντας ευεξία, ηρεμία, συμβάλλοντας στη καλύτερη λειτουργία της καρδιάς, του αναπνευστικού και του νευρικού συστήματος. Ο Ηθοποιός μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα το σκηνικό άγχος, να ελέγξει τη φωνή του και τον τρόπο εκφοράς της μέσα από την ελεγχόμενη ρυθμική αναπνοή και ως εκ τούτου ο συνειδητός έλεγχος κάθε αυτοματισμού σημαίνει υψηλή αυτοσυγκέντρωση και δημιουργικότητα.

Αν και δεν είναι του παρόντος, ωστόσο μπορούμε να κάνουμε και μια μικρή αναφορά επανερχόμενοι με περισσότερα στο μέλλον, για τη φωνή και την ορθοφωνία του λόγου. Η στοματική μας κοιλότητα και κυρίως η γλώσσα μας είναι γεμάτες μυς και οι μυς για να μπορέσουν να λειτουργήσουν σωστά πρέπει να γυμνάζονται. Βασικές ασκήσεις των οργάνων της φωνής μας σε συνδυασμό με τις αναπνευστικές ασκήσεις εύκολα και σε καθημερινή βάση που δεν ξεπερνούν τα δέκα λεπτά μπορούν να μας προσφέρουν μια καλύτερη ποιότητα ομιλίας και απαγγελίας. Είναι εξίσου σημαντικό να αποφεύγονται τα πολύ κρύα ή τα πολύ ζεστά ροφήματα, να μην φωνάζουμε υπερβολικά ή να μη μιλάμε ψιθυριστά και συχνά να μπαίνουμε σε περίοδο αφωνίας εάν αυτό είναι εφικτό.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΑΝΑΠΝΟΗΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΦΩΝΙΑΣ

Ξαπλώστε ανάσκελα στο πάτωμα ή στο κρεβάτι.

· Βάλτε ένα βαρύ βιβλίο μεταξύ του στομαχιού και του αφαλού σάς

· Πάρτε αναπνοή, είτε από το στόμα είτε από τη μύτη διατηρώντας το θώρακά σας ανοιχτό και σπρώξτε ταυτόχρονα με τους κοιλιακούς (χωρίς να σφίγγετε) το βιβλίο προς τα πάνω.

· Κρατήστε την αναπνοή σας για 5-6 δευτερόλεπτα και νιώστε την κοιλιά και ...
τους κοιλιακούς σας να γεμίζουν αέρα.

· Εκπνεύστε από το στόμα

· Επαναλάβετε 15 φορές τη μέρα.

1.2

· Ξαπλώστε ανάσκελα στο πάτωμα ή στο κρεβάτι.

· Βάλτε ένα βαρύ βιβλίο μεταξύ του στομαχιού και του αφαλού σάς

· Πάρτε αναπνοή, είτε από το στόμα είτε από τη μύτη διατηρώντας το θώρακά σας ανοιχτό και σπρώξτε ταυτόχρονα με τους κοιλιακούς (χωρίς να σφίγγετε) το βιβλίο προς τα πάνω.

· Κρατήστε την αναπνοή σας για 3 δευτερόλεπτα και νιώστε την κοιλιά και τους κοιλιακούς σας να γεμίζουν αέρα.

· Βγάλτε σιγά σιγά τον αέρα προφέροντας συνεχόμενα το γράμμα Σ

· Επαναλάβετε 15 φορές τη μέρα.

1.3

· Ξαπλώστε ανάσκελα στο πάτωμα ή στο κρεβάτι.

· Βάλτε ένα βαρύ βιβλίο μεταξύ του στομαχιού και του αφαλού σάς

· Πάρτε αναπνοή, είτε από το στόμα είτε από τη μύτη διατηρώντας το θώρακά σας ανοιχτό και σπρώξτε ταυτόχρονα με τους κοιλιακούς (χωρίς να σφίγγετε) το βιβλίο προς τα πάνω.

· Βγάλτε την αναπνοή σας με ένα διακοπτόμενο Σ βάζοντας το διάφραγμα να ανεβοκατεβαίνει.

· Επαναλάβετε 15 φορές τη μέρα.

1.4

· Ξαπλώστε ανάσκελα στο πάτωμα ή στο κρεβάτι.

· Βάλτε ένα βαρύ βιβλίο μεταξύ του στομαχιού και του αφαλού σάς

· Πάρτε αναπνοή, είτε από το στόμα είτε από τη μύτη διατηρώντας το θώρακά σας ανοιχτό και σπρώξτε ταυτόχρονα με τους κοιλιακούς (χωρίς να σφίγγετε) το βιβλίο προς τα πάνω.

· Αρχίστε να μετράτε δυνατά και καθαρά μέχρι το 5, χωρίς να κατεβαίνει το βιβλίο και να ξεφουσκώνει το διάφραγμα.

· Επαναλάβετε 15 φορές τη μέρα.

Τεχνική αναπνοής 4-7-8

Πώς να εξασκήσετε την τεχνική αναπνοής 4-7-8:

-Αφήστε τα χείλη σας να ανοίξουν λίγο.

-Εκπνεύστε εντελώς

-Πιέστε τα χείλη σας απαλά καθώς εισπνέετε σιωπηλά μέσα από τη μύτη για 4 δευτερόλεπτα.

-Κρατήστε την αναπνοή σας για 7 δευτερόλεπτα

-Εκπνεύστε και πάλι για 8 δευτερόλεπτα

-Επαναλάβετε 4 φορές κατά την πρώτη εκκίνηση. Τελικά κάντε έως και 8 επαναλήψεις.

Αναπνευστική άσκηση Bhramari pranayama

Αυτά τα βήματα θα σας βοηθήσουν να εκτελέσετε την αρχική αναπνευστική άσκηση Bhramari pranayama:

-Κλείστε τα μάτια σας και αναπνεύστε βαθιά μέσα και έξω.

-Καλύψτε τα αυτιά σας με τα χέρια σας.

-Τοποθετήστε τα δάχτυλά σας έτσι: οι δείκτες πάνω από τα φρύδια σας και τα υπόλοιπα δάχτυλα πάνω από τα μάτια σας.

-Στη συνέχεια, πιέστε απαλά στις πλευρές της μύτης σας και εστιάστε στην περιοχή του φρυδιού σας.

-Κρατήστε το στόμα σας κλειστό και αναπνεύστε σιγά-σιγά από τη μύτη σας, κάνοντας τον ήχο «Ωμ».

Επαναλάβετε τη διαδικασία 5 φορές.

Η Bhramari pranayama έχει αποδειχθεί καλή σε κλινικές μελέτες για τη γρήγορη μείωση της αναπνοής και του καρδιακού ρυθμού. Βασική προϋπόθεση για να κοιμηθείτε.

Άσκηση αναπνοής τριών μερών

Για να ασκήσετε την άσκηση αναπνοής τριών μερών, ακολουθήστε αυτά τα τρία βήματα:

-Πάρτε μια μακριά, βαθιά εισπνοή.

-Εκπνεύστε πλήρως ενώ εστιάζετε στο σώμα σας και πώς αισθάνεστε.

-Αφού κάνετε αυτό μερικές φορές, επιβραδύνετε την εκπνοή σας, ώστε να είναι διπλάσια από την εισπνοή σας.

Μερικοί άνθρωποι προτιμούν αυτή την τεχνική έναντι των άλλων λόγω της απλότητας της.

Διαφραγματική άσκηση αναπνοής

Για να κάνετε διαφραγματικές ασκήσεις αναπνοής:

-Ξαπλώστε ανάσκελα και λυγίστε τα γόνατά σας πάνω από ένα μαξιλάρι ή καθίστε σε μια καρέκλα.

-Τοποθετήστε το ένα χέρι στο στήθος σας και το άλλο στο στομάχι σας.

-Πάρτε αργές, βαθιές αναπνοές από τη μύτη σας, κρατώντας το χέρι στο στήθος σας ακόμα, καθώς το χέρι στο στομάχι σας ανεβαίνει και πέφτει με τις αναπνοές σας.

-Στη συνέχεια, εκπνεύστε σιγά-σιγά με σφιγμένα χείλη

Τελικά, θα μπορείτε να αναπνέετε μέσα και έξω χωρίς να κινείται το στήθος σας.

Αυτή η τεχνική επιβραδύνει την αναπνοή σας και μειώνει τις ανάγκες σας σε οξυγόνο καθώς ενισχύει το διάφραγμα σας.

Η μέθοδος Papworth

Στη μέθοδο Papworth εστιάζετε στο διάφραγμα σας για να αναπνέετε πιο φυσικά:

-Καθίστε ευθεία, στο κρεβάτι σας.

-Πάρτε βαθιές, ρυθμικές; αναπνοές μέσα και έξω, μετρώντας μέχρι το 4 σε κάθε εισπνοή -μέσα από το στόμα ή τη μύτη σας- και κάθε εκπνοή, η οποία θα πρέπει να είναι μέσω της μύτης σας.

-Επικεντρωθείτε στην κοιλιά σας φουσκώνοντάς την και βλέποντάς την να αδειάζει, και προσπαθείστε να επικεντρωθείτε ώστε η αναπνοή σας να ακούγεται από το στομάχι σας.

Αυτή η χαλαρωτική μέθοδος είναι χρήσιμη για τη μείωση του χασμουρητού.

Αναπνευστική άσκηση Kapalbhati

Η αναπνοή kapalbhati περιλαμβάνει τέσσερα βήματα:

-Αναπνεύστε βαθιά μέσα από τη μύτη σας, σαν να μυρίζετε κάτι ευχάριστο

-Πιέστε τα χείλη σας, σαν να καπνίζετε τσιγάρο

-Μέσα από τα χείλη σας, εκπνέετε 3 φορές πιο αργά από ότι εισπνεύσατε

-Επαναλάβετε μέχρι να νιώσετε ήρεμος και νυσταγμένος.

Η αναπνοή Kapalbhati κατευνάζει την γρήγορη αναπνοή , εξαλείφοντας τo περίσσιο διοξείδιο του άνθρακα.

Αναπνοή κουτιού

Κατά τη διάρκεια της αναπνοής κουτιού, να εστιάσετε προσεκτικά στο οξυγόνο που εισάγετε και βγάζετε προς τα έξω:

-Καθίστε με την πλάτη σας ευθεία, εισπνεύστε και, στη συνέχεια, προσπαθήστε να σπρώξετε όλο τον αέρα από τους πνεύμονές σας καθώς εκπνέετε.

-Εισπνεύστε αργά από τη μύτη σας και μετρήστε μέχρι το 4 από μέσα σας, γεμίζοντας τους πνεύμονές σας με περισσότερο αέρα με κάθε αριθμό.

-Κρατήστε την αναπνοή σας και μετρήστε πάλι μέχρι το 4

-Εκπνεύστε αργά από το στόμα σας, εστιάζοντας στο να βγάλετε όλο το οξυγόνο από τους πνεύμονές σας.

Η αναπνοή κουτιού είναι μια κοινή τεχνική κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, μια πολύ δημοφιλής μέθοδος εύρεσης πνευματικής εστίασης και χαλάρωσης. Ο διαλογισμός έχει ποικίλα γνωστά οφέλη γενικά για την υγεία σας.

1. Οι καθαροί φθόγγοι των φωνηέντων

1.1 Προφέρω τους παρακάτω φθόγγους και παρατηρώ το άνοιγμα και κλείσιμο της στοματικής κοιλότητας.

1.2 Με μια καταρχάς ΕΙΣΠΝΟΗ-ΕΚΠΝΟΗ αρθρώνω τα φωνήεντα, αυξομειώνοντας την ένταση κατά τον οφθαλμό του αντίστοιχου γραφήματος.

ααααααααααα

εεεεεεεεεεε

ι ι ι ι ι ι ι ι ι ι ι

οοοοοοοοοοο

ου ου ου ου ου ου ου ου ου ου ου

1.3 Επαναλαμβάνω 5 φορές με μία διαφραγματική αναπνοή, ισόχρονα με ομοιογενή ένταση και τόνο φωνής και με μικρή παύση μεταξύ των φθόγγων.

α, ε, ι, ο, ου, ου, ο, ι, ε, α

1.4 Ομοίως

α, ε, ι , ο, ου, IO MORRO

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΜΠΡΕΧΤ

 Η ευθύνη του Μπρέχτ.. ψιλά γράμματα για τα είδωλα που πέφτουν σαν ντόμινο στο χώρο του Θεάτρου. στον κατεξοχήν χώρο που ο Ηθοποιός ποιεί ήθος, ομορφιά, οδηγεί τον εαυτό του και τους θεατές στην κάθαρση... Ψιλά γράμματα τελικά για αυτούς που δεν υπηρετούν την Τέχνη αλλά την αυτοεικόνα τους.. Είναι παγίδα η εξουσία και η φήμη και πολύ λυπηρό τα όσα ακούστηκαν τις τελευταίες μέρες σε ένα χώρο που τελικά αντί να ευωδιάζει, "βρωμάει".....

Και η Τέχνη, σ’αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων, πρέπει ν’ αποφασίσει:

Μπορεί να κάνει τον εαυτό της

όργανο μιας μικρής μερίδας, ορισμένων,

που παριστάνουν τις θεότητες της μοίρας για τους πολλούς…

Και μπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών

και να βάλει τη μοίρα τους στα χέρια τους…

Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο,

στις συγχύσεις, στις αυταπάτες και τα θαύματα

και μπορεί να παραδώσει τον Κόσμο στον άνθρωπο…

Μπορεί να μεγαλώσει την αμάθεια

και μπορεί να μεγαλώσει τη Γνώση…

Μπορεί να βοηθήσει εκείνες τις δυνάμεις

που αποδείχνουν τη δύναμη τους καταστρέφοντας

και μπορεί να συγκινήσει εκείνες τις δυνάμεις

που αποδείχνουν τη δύναμη βοηθώντας…

ΕΥΘΥΝΗ, Μ. Μπρέχτ

Το καλο με το Θεατρο...με το οποιο ασχολουμαστε καποιοι απο μας ειναι οτι εμεις βλεπουμε και το μαχαιρι....στη πραγματικη ζωη ομως??

ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

 

Δε κοιτάω πια τα σύννεφα που δραπετεύουν μέσα από σχισμές γαλάζιου

ούτε τον αέρα που φυσά μέσα στα φορέματα των άστρων.

Πάνε χρόνια που δε μιλώ στο φεγγάρι

μπέρδεψα τους κύκλους του και με την πανσέληνο κλείνομαι μέσα.

Δε κοιτώ πια τον ήλιο και έτσι αδάκρυτα έχω τα μάτια.

Δε ξέρω που βρίσκονται τα όνειρα μου γιατί ψηλά

πια δε κοιτώ.

Δε σιγοτραγουδώ όταν περπατώ

ένας ξερόβηχας στοιχειώνει τη βόλτα μου

μόνο το άχαρο τσιμέντο βαθιά τρυπώ με τη ματιά μου

και συναντώ την άβυσσο…

Και όλα αυτά τα πολλά «δεν» τα κέντησα στο

φόρεμα της απαισιοδοξίας που φορώ.

ο Καλλιτέχνης..

Ο Καλλιτέχνης ζει πάντα σε ένα μεθόριο. κινείται ανάμεσα στους άλλους, κοινωνεί  και κοινωνείται αλλά παραμένει πάντα παρατηρητής. Παρατηρητής του ανθρώπινου δράματος και του ουσιώδους της ζωής. Κρατάει ισορροπίες αλλά επιτρέπει συχνά στον εαυτό του να τις χάνει , γιατί πρέπει να βιώσει τη δική του κατάρρευση, το δικό του σκοτάδι για να σκάψει προς το Φως…
Ο Καλλιτέχνης είναι πάντα ένα παιδί, βλέπει σαν παιδί τα πάντα για πρώτη φορά. Η ασφαλής απόσταση με το ένα πόδι έξω απ τον κόσμο τον κάνει να αποδομεί τα πράγματα και τα νοήματα για να τα συναρμολογήσει εκ νέου τελικά με τα δικά του υλικά. Τα υλικά της ψυχής του και των ονείρων του. Σμιλεύει το μέσα του Χάος σε Ομορφιά που τη μοιράζει απλόχερα σε όλους. Τα «τέρατα» που παλεύει, μπορούν να γίνουν άγγελοι, λουλούδια, χρώματα, συναισθήματα, το ά-σχημο γίνεται ό-μορφο…
Ο Καλλιτέχνης χάνει συχνά την πίστη του και το κουράγιο του μα τα ξαναβρίσκει το ίδιο εύκολα στα απλά καθημερινά πράγματα…
Ζει μόνος ανάμεσα στους άλλους, όσο και αν προσπαθεί να κρυφτεί , οι άλλοι πάντα τον ανακαλύπτουν είτε σαν «φωτισμένο» είτε σαν «φρικιό». Θέλει και ο ίδιος να κρυφτεί , μα όχι για πολύ ίσα ίσα για να μπορέσει να φανερώσει με όλη την εκστατική του θέληση την Αλήθεια του και μετά να αποσυρθεί και πάλι κυνηγώντας ένα ακόμα Όραμα..
Ο Καλλιτέχνης τρέχει συνεχώς πίσω από τις «ανθρώπινες μουντζούρες» για να διορθώσει το πόσο λάθος εκ λάβαμε τα Θεία Δώρα.
Γεννάει αδιάκοπα τις άπειρες δυνατότητες του πεπρωμένου μας και μας υπενθυμίζει το πόσο μεγάλοι μπορούμε να είμαστε μέσα στην θνητή ταπεινότητα μας.
Εύη

ΜΑΣΚΕΣ..ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ

ΜΑΣΚΕΣ

 

Η τέχνη της Ζωής είναι μόνο μια μικρή εισαγωγή, ένα προλογικό σημείωμα για τη μεγάλη Τέχνη του Θανάτου.. Γιατί θα πρέπει κανείς να ξέρει να πεθαίνει κάθε μέρα..

 

Σε είδα πίσω από τους κυκλωτικούς καπνούς πέρα απ τα φώτα της σκηνής να σκαλίζεις στη μάσκα σου μια τελευταία έκφραση πόνου και μετά πάλι να χάνεσαι στις άριες της παραζάλης σου και η σελήνη πήρε τη μορφή σου ή εσύ τη δική της; ‘Έτσι χλωμοί και οι δύο γίνατε πια αχώριστοι φύλακες της νύχτας  και μέσα στις τελευταίες κραυγές της έκστασης σου δε πρόλαβες να ακούσεις το τελευταίο χειροκρότημα, το τελευταίο σαρκαστικό χειροκρότημα της Ζωής που είχε κλείσει πρώτη θέση στο θεωρείο αποστασιοποιημένη από ψηλά πάντα αφ’ υψηλού να σε κοιτά. Καημένε  Άμλετ  ποιος να βρεθεί τα λόγια σου να εξηγήσει που οι τρελοί λογικεύτηκαν; Μόνο παίξε το ρόλο σου σωστά ως το τέλος της μάταιης παράστασης. Είναι προνόμιο να είσαι εκεί πάνω ένας ενώπιον τόσων θεατών μα μην υποτιμάς την απαθή στάση τους. Αυτοί πληρώνουνε το νοίκι σου. Εσύ πατσίζεις με την ψυχή σου.

Παίξε το ρόλο σου όσο καλύτερα μπορείς. Δεν έχεις την πολυτέλεια να κινείς τα νήματα μα από την ερμηνεία σου θα εξαρτηθούν όλες οι επόμενες παραστάσεις. Τουλάχιστον να είσαι πρωταγωνιστής. Εντάξει το ξέρω πως κάθε φορά που έλεγες πως δε θα ξαναπιστέψεις  με διαφορετικούς τρόπους έρχονταν τα λάθη. Το ξέρω πως  δε κοιτάς πια στους καθρέπτες γιατί φοβάσαι πως θα σε περιγελάσει το είδωλο σου.

Οι κλόουν παραιτήθηκαν.

Υπήρξε αφύσικη άνοδος πληθωρισμού κατά το επάγγελμα και κατά τον βίο..

Κατά τον συνήθη τρόπο και κατά διαόλου.

Κατά τα άλλα όλα καλά!

Όταν πεθάνω μη ξεχάσετε να τραβήξετε τη μάσκα απ το πρόσωπο μου. Τα πλαστικά δε λιώνουν.

Κάποτε τελειώνουν όλα ακόμα και αυτά που ζουν στη φαντασία μας. Φτιάχνουμε κόσμους μα ποτέ δε φτιάξαμε ένα δρόμο για να τους φτάσουμε.

Καθένας μόνος στο περιβόλι των Ελαιών προσεύχεται για το φόβο που στοίχειωσε τα όνειρα του. Και ύστερα έτοιμος κινεί να τα σταυρώσει.

Δεν είναι οι νύχτες που φαντάζουν τόσο ονειρικές και ανελέητα βασανιστικές.  Είναι οι μέρες  μας που είναι ψεύτικες.

 

Και μόνο σαν με κοιτάς εσύ Υπάρχω και καμία μάσκα δε μπορεί να μιμηθεί την έκφραση μου. Την Αλήθεια κανείς δε μπορεί να μιμηθεί ούτε καν το ψέμα.

 ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

….Δεν είμαι κανένας.. Απολύτως κανένας… Είμαι τα περίχωρα μιας πόλης ανύπαρκτης..

Με τον ίδιο τρόπο που πλένουμε το κορμί μας, θα έπρεπε να πλένουμε και το πεπρωμένο μας, να αλλάζουμε ζωή, όπως αλλάζουμε ρούχα- όχι για λόγους επιβίωσης, όπως κάνουμε όταν τρώμε ή κοιμόμαστε, μα με εκείνο το σεβασμό που έχουμε σαν τρίτοι απέναντι στον εαυτό μας, με αυτό που κατεξοχήν, ονομάζουμε καθαριότητα….

Ζωή είναι να είσαι άλλος….

Αυτό που μας έχει συμβεί, είτε συνέβη σ’ όλον τον κόσμο είτε μόνο σ’ εμάς. Στην πρώτη περίπτωση δεν έχουμε τίποτε το καινούργιο να πούμε, στη δεύτερη κανείς δε μπορεί να καταλάβει..

Ζωή είναι να πλέκεις με το βελονάκι τις προθέσεις των άλλων. Μερικές φορές, και ενώ το πλεκτό προχωράει, η σκέψη μας μένει ελεύθερη,……

Η συνείδηση της μη συνείδησης της ζωής, είναι ο αρχαιότερος φόρος της διάνοιας…

Ξέρει να γράφει αυτός που ξέρει να βλέπει τα όνειρα του με καθαρότητα, ή αυτός που ονειρεύεται τη ζωή, που ξέρει να βλέπει τη ζωή άυλα….

Η δική μου οπτική αφαιρεί πάντοτε από τα πράγματα αυτό που για το όνειρο είναι άχρηστο. Έτσι ζω πάντα μέσα στο όνειρο, ακόμα κι όταν ζω τη ζωή.

Παρακμή είναι η πλήρης απώλεια της ασυνειδησίας, γιατί η ασυνειδησία είναι το θεμέλιο της ζωής. Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί θα σταματούσε.

Εγώ ωστόσο, ανήκω στη κατηγορία των ανθρώπων που στέκουν πάντα στο περιθώριο αυτού στο οποίο συμμετέχουν, χωρίς να βλέπουν μόνο το πλήθος του οποίου αποτελούν τμήμα, αλλά και τους μεγάλους κενούς χώρους που μένουν στο πλάι…

Ούτε καν υποκρίθηκα, τον ρόλο μου τον παίξαν άλλοι για λογαριασμό μου. δεν υπήρξα ο ηθοποιός μα οι κινήσεις του.

Η ζωή για μένα είναι ένα πανδοχείο όπου πρέπει να σταθώ  μέχρις ότου έρθει η ταχυδρομική άμαξα για την άβυσσο. Δεν ξέρω που θα με πάει γιατί δεν ξέρω τίποτα. Θα μπορούσα να δω αυτό το πανδοχείο σαν μία φυλακή, γιατί είμαι υποχρεωμένος να περιμένει εκεί μέσα, θα μπορούσα να το θεωρήσω σαν ένα χώρο ευχάριστης κοινωνικής συναναστροφής γιατί εκεί συναντιέμαι με άλλους ανθρώπους. Δεν είμαι ωστόσο ούτε ανυπόμονος ούτε άνθρωπος με γούστα κοινά. Αφήνω αυτούς που κλειδώνονται στο δωμάτιο τους και περιμένουν, ξαπλωμένοι άβουλα, χωρίς να μπορούν να κοιμηθούν, αφήνω αυτούς που κουβεντιάζουν στα σαλόνια απ όπου οι φωνές και κι η μουσική φτάνουν ευχάριστα στ αυτιά μου. …. Για όλους μας θα πέσει η νύχτα και η άμαξα θα φτάσει. ….σελ48

Ζω δηλαδή είμαι άλλος. Αισθάνομαι, δηλαδή αισθάνομαι άλλο απ ότι αισθανόμουν χθες: νιώθω σήμερα ότι και χθες- αυτό δεν είναι δυνατό να σημαίνει νιώθω, σημαίνει θυμάται σήμερα τι είχα νιώσει χθες, είμαι σήμερα το ζωντανό πτώμα αυτού που χθες ήταν η ζωή και που έχει πια χαθεί.

Η αίσθηση ήταν ακριβώς αυτή που έχουμε μπρος σε έναν κοιμισμένο άνθρωπο. Ότι κοιμάται είναι παιδί και πάλι. Ίσως γιατί όταν κοιμόμαστε δεν μπορούμε να κάνουμε κακό, δεν έχουμε συνείδηση της ζωής. Ο μεγαλύτερος εγκληματίας, ο πιο κλεισμένος στον εαυτό του εγωιστής, από μία μαγεία φυσική, είναι ιερός όταν κοιμάται. Ανάμεσα στο να σκοτώσεις ένα παιδί ή έναν άνθρωπο που κοιμάται δε βλέπω μεγάλη διαφορά.

 Κοιμάται γιατί κοιμόμαστε όλοι. Η ζωή ολόκληρη είναι ένα όνειρο. κανείς δε ξέρει τι κάνει, κανείς δεν ξέρει τι θέλει, κάνει δεν ξέρει τι ξέρει. Κοιμόμαστε τη ζωή μας, παιδιά αιώνια του Πεπρωμένου.

Μια φορά ακόμη, ξυπνάει η φυσική μου προσωπικότητα, ορατή και κοινωνική, μεταβιβάσιμη με λόγια που δε σημαίνουν τίποτα και εκτεθειμένη στις κινήσεις των άλλων, ση συνείδηση των άλλων. Για μια φορά ακόμη, είμαι εγώ, έτσι όπως δεν είμαι….

Κάθε πρωινό που ακούω να ανατέλλει, μου μοιάζει, από τούτο το κρεβάτι απ όπου προσπαθώ να το αγνοήσω, σαν την αρχή μιας ημέρας γεμάτης σημαντικά γεγονότα για τη ζωή μου, που δεν έχω το κουράγιο να αντιμετωπίσω. Κάθε μέρα που νιώθω να σηκώνεται από τη σκιερή της κλίνη, ρίχνοντας τα σεντόνια και τα σκεπάσματα της πάνω στους δρόμους και στα σοκάκια, με καλεί σε δίκη. Κρίνομαι σε κάθε καινούργιο σήμερα.

Θέλω να δροσιστώ, να ζήσω, και τείνω το λαιμό μου στη ζωή σαν σε έναν πελώριο ζυγό…

Ποτέ δεν αγαπάμε κανέναν. Αγαπάμε αποκλειστικά την εικόνα που διαμορφώνουμε για κάποιον. Αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας κατασκευή, στην ουσία δεν αγαπάμε παρά τον εαυτό μας.

Η αδυναμία μου να δράσω υπήρξε πάντα για μένα μια ασθένεια που οι αιτίες της ανάγονται στη μεταφυσική. Κάθε πράξη υπήρξε πάντα, για τη δική μου αντίληψη των πραγμάτων, μια ανατροπή της τάξης, μια διάσπαση του εξωτερικού σύμπαντος. Έχω πάντα την αίσθηση ότι ακόμη και η απλή μετακίνηση μου δεν μπορεί να αφήσει τα άστρα ανέπαφα και τους ουρανούς αμετάβλητους.

…βρέθηκα σ αυτόν τον κόσμο κάποια μέρα- δεν ξέρω ποια, μέχρι εκείνη τη μέρα, και προφανώς από τότε που γεννήθηκα, έζησα χωρίς να νοιώθω. Όταν ρωτούσα που βρισκόμουν, όλοι με κορόιδευαν , και μου δίναν αντιφατικές πληροφορίες. Όταν ρώτησα να μου πουν τι κάνω, όλοι με εξαπάτησαν, λέγοντας μου ο καθένας άλλο πράμα. Όταν, μη γνωρίζοντας προς τα πού να προχωρήσω, σταμάτησα στο δρόμο, όλοι παραξενεύτηκαν γιατί δε συνέχιζα ένα δρόμο που κανείς δεν ήξερε προς τα πού οδηγούσε,  ή γιατί δεν γύριζα πίσω- μόνο που εγώ, ξυπνώντας πάνω στο σταυροδρόμι, δεν ήξερα ούτε καν από πού ερχόμουν. Είδα πως βρισκόμουν πάνω σε μια σκηνή χωρίς να γνωρίζω το ρόλο που οι άλλοι, επίσης χωρίς να τον γνωρίζουν, απήγγειλαν στη στιγμή. Είδα πως φορούσα τη στολή του πάγη, κανείς όμως δεν μου έδωσε τη βασίλισσα μου, και με κατηγόρησαν που είμαι χωρίς αυτήν. Είδα πως κρατούσα στα χέρια μου το μήνυμα που έπρεπε να μεταβιβάσω, μα όταν τους είπα πως το χαρτί ήταν λευκό, γέλασαν μαζί μου. κι ακόμη δεν έχω καταλάβει αν γέλασαν επειδή όλα τα χαρτιά είναι λευκά ή επειδή όλα τα μηνύματα μαντεύονται….

Η βία, όποια και να είναι αυτή, ήταν πάντα για μένα μια χονδροειδής εκδοχή της ανθρώπινης βλακείας. Άλλωστε, όλοι οι επαναστάτες είναι ηλίθιοι, όπως, σε μικρότερο βαθμό, καθότι λιγότερο ενοχλητικοί, ηλίθιοι είναι και όλοι οι μεταρρυθμιστές.

Επαναστάτης ή μεταρρυθμιστής, το λάθος είναι το ίδιο. Ανίκανος να κυριαρχήσει ή να μεταρρυθμίσει την ίδια τη στάση του απέναντι στη ζωή, που είναι το παν, είτε το ίδιο του το είναι, που είναι σχεδόν το παν, ο άνθρωπος αναζητεί μια διέξοδο .Κάθε επαναστάτης, κάθε μεταρρυθμιστής είναι ένας δραπέτης. Μάχομαι σημαίνει είμαι ανίκανος να δώσω μάχη εναντίον του εαυτού μου. Μεταρρυθμίζω σημαίνει είμαι ανίκανος να βελτιωθώ, σημαίνει δεν έχω ψυχή για να υπάρχω. Κάθε άνθρωπος που είναι προικισμένος με μια ευαισθησία δίκαιη κι έναν ορθολογισμό, αισθάνεται πως το κακό και η αδικία στον κόσμο τον αφορούν, και επιδιώκει να τα διορθώσει, αρχίζοντας από τα πιο κοντινά: και το πρώτο είναι ο εαυτός του. Αυτό το έργο θα τον απασχολεί όλη τη ζωή του.

Το παν, για μας, έγκειται στην αντίληψή μας για τον κόσμο· αλλάζουμε την αντίληψή μας για τον κόσμο σημαίνει αλλάζουμε τον κόσμο για μας, δηλαδή αλλάζουμε τον κόσμο, εφόσον δεν θα είναι ποτέ για μας παρά μόνο αυτό που είναι για μας. Αυτή η μύχια δικαιοσύνη που μας κάνει να γράφουμε μια καλλιγραφημένη σελίδα, αυτή η αληθινή μεταρρύθμιση με την οποία ξαναφέρνουμε στη ζωή την πεθαμένη ευαισθησία μας — αυτή είναι η αλήθεια, η δική μας αλήθεια, η μοναδική αλήθεια.

Όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι τοπίο, κορνίζα που αξιοποιεί τις αισθήσεις μας, βιβλιοδεσία των σκέψεων μας. Κι αυτό ισχύει, είτε πρόκειται για τα χρωματιστά τοπία των πλασμάτων και των πραγμάτων —αγροί, σπίτια, αφίσες, κοστούμια— είτε πρόκειται για το άχρωμο τοπίο των μονότονων ψυχών, που έρχεται για μια στιγμή στην επιφάνεια με τις παλιές λέξεις και τις φθαρμένες χειρονομίες, για να ξαναβυθιστεί αμέσως στα βάθη της θεμελιώδους ηλιθιότητας της ανθρώπινης έκφρασης.

Προσπαθώντας να αλλάξει τους άλλους και τον εξωτερικό κόσμο.

Υπάρχω χωρίς να το ξέρω και θα πεθάνω χωρίς να το θέλω. Είμαι το μεσοδιάστημα ανάμεσα σ αυτό που είμαι κι αυτό που δεν είμαι, ανάμεσα σ’ αυτό που ονειρεύομαι κι αυτό που η ζωή με κάνει να μια, ο αφηρημένος και σαρκικός μέσος όρος των πραγμάτων που δεν είναι τίποτα, γιατί και γω επίσης δεν είμαι τίποτα….

….τι ανησυχία όταν νιώθω, τι αγωνία όταν σκέφτομαι, τι έλλειψη χρησιμότητας όταν επιθυμώ!!!!

Φοβάμαι πάντα μήπως μιλούν για μένα. Απέτυχα στα πάντα.  Δεν τόλμησα ούτε να σκεφτώ την ύπαρξη μου, ή να σκεφτώ τι θα ήθελα να είμαι, αυτό ούτε καν το ονειρεύτηκα, γιατί μέχρι και στο όνειρο βρέθηκα ακατάλληλος για τη ζωή, ακόμα και σαν οραματιστής ονειροπόλος.

Συνειδητοποιώντας πως κάθε βήμα που έκανα στη ζωή μου ήταν μια επαφή με τη φρίκη του Καινούργιου, πως κάθε καινούργιο άτομο που γνώριζα ήταν ένα νέο, ζωντανό απόσπασμα του Αγνώστου, που κάθε μέρα έβαζα πάνω στο τραπέζι μου, για να το μελετήσω τρομαγμένος- αποφάσισα να απέχω από τα πάντα, να μην αποσκοπώ σε τίποτα, να μειώσω τη δράση στο μίνιμουμ, να κρυφτώ, όσο αυτό μου είναι δυνατό, για να μη βρουν οι άνθρωποι και τα γεγονότα, και να καλλιεργήσω αυτήν την αποχή και να σπρώξω την παραίτηση στα έσχατα άκρα της. Τόσο πολύ με τρομάζει και με βασανίζει η ζωή.

Η παρουσία των άλλων – που βρίσκει κάθε στιγμή τόσο απροετοίμαστη την ψυχή μου- μέρα με τη μέρα γίνεται περισσότερο επώδυνη και αγχογόνα. Ανατριχιάζω στην ιδέα πως πρέπει να τους μιλήσω. Αν δείξουν ενδιαφέρον για μένα τρέπομαι σε φυγή. Στο βλέμμα τους αναπηδώ.

Είμαι μονίμως εν αμύνη. Η ζωή και οι άλλοι με κάνουν να πονώ. Δε μπορώ να κοιτάξω την πραγματικότητα πρόσωπο με πρόσωπο. Ακόμη και ο ήλιος με αποθαρρύνει και με φέρνει σε απόγνωση. Μόνο τη νύχτα, τη νύχτα μόνος μου με μένα, ξένος, λησμονημένος, χαμένος, αποσυνδεμένος απ' την πραγματικότητα και από την έννοια της χρησιμότητας, βρίσκω τον εαυτό μου και κάποια ανακούφιση. Κρυώνω στη ζωή. Η ύπαρξή μου είναι όλο υγρά υπόγεια και σκοτεινές κατακόμβες. Είμαι η οριστική οπισθοχώρηση της τελευταίας στρατιάς που υπεράσπιζε την τελευταία αυτοκρατορία. Έχω στο στόμα μου τη γεύση του τέλους ενός αρχαίο πολιτισμού που δυνάστευε όλους τους άλλους.

Ποτέ δεν αντιμετώπισα την αυτοκτονία σαν λύση, γιατί μισώ τη ζωή από τη μεγάλη αγάπη που της έχω. Μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω αυτήν την άθλια παρεξήγηση στην οποία ζω με τον εαυτό μου. όταν πια, πείστηκα, θύμωσα πολύ, πράγμα που μου συμβαίνει πάντα όταν πείθομαι για κάτι, γιατί αυτό σημαίνει πάντα για μένα την απώλεια μιας αυταπάτης.

Ότι και να ναι αυτό το ιντερμέδιο που παίχτηκε κάτω από τον προβολέα του ήλιου και το σκηνικό των άστρων, δεν μας κάνει κακό να γνωρίζουμε πως δεν είναι παρά ένα ιντερμέδιο αν πίσω από τις πόρτες του θεάτρου κρύβεται η ζωή, τότε θα ζήσουμε, αν κρύβεται ο θάνατος, θα πεθάνουμε και το έργο παραμένει άσχετο με όλα αυτά.

Γι αυτό, το δεύτερο βήμα του ονειροπόλου θα είναι να μάθει να αποφεύγει τον πόνο… να κατορθώνει δηλαδή να αισθάνεται, όταν υποφέρει, μια κάποια ευχαρίστηση…. (127)

Κι έτσι κρύβομαι πίσω από την πόρτα για να μη δει η Πραγματικότητα όταν μπει… κρύβομαι κάτω απ το τραπέζι, κι από κει, πετιέμαι ξαφνικά και τρομάζω τη Δυνατότητα.

Όλα μου φεύγουν και εξατμίζονται. Η ζωή μου ολόκληρη, οι αναμνήσεις μου, η φαντασία μου και ότι φέρει μέσα της, η προσωπικότητα μου, όλα εξατμίζονται. Νιώθω συνεχώς πως υπήρξα άλλος, πως αισθάνθηκα σαν άλλος, πως σκέφτηκα σαν άλλος. Παρίσταμαι σε ένα θέαμα με άλλο σενάριο. Και αυτό στο οποίο παρίσταμαι είμαι εγώ.

-κι έτσι υπάρχουν ψυχές ονειροπόλες που έχουν ζήσει πιο έντονα, πιο πλατιά, πιο συνταρακτικά από άλλες που έζησαν την εξωτερική ζωή. Αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα : ό,τι  νιώσαν οι αισθήσεις, αυτό βιώθηκε μονάχα. Μπορεί να επιστρέψει κανείς το ίδιο κουρασμένος από ένα όνειρο, όσο κι από μια εργασία ορατή. Ποτέ δεν ζει κανείς τόσο πολύ όσο όταν σκέφτεται.

- η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό. Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία.

-          Αν σου είναι αδύνατο να ζήσεις μόνος, έχεις γεννηθεί σκλάβος… είσαι ένας σκλάβος ευγενής, ένας δούλος έξυπνος, μα δεν είσαι ελεύθερος…. Ο θάνατος είναι μια απελευθέρωση γιατί πεθαίνω σημαίνει παύω να χω ανάγκη τους άλλους….- σελ181

-          Μα αν ο θάνατος μοιάζει στον ύπνο, θα έπρεπε τότε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να ξυπνήσουμε και απ αυτόν… στον ύπνο ήμαστε ζωντανοί και κοιμισμένοι. Δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να παρομοιάζει κάποιος το θάνατο με οτιδήποτε, από την στιγμή που δεν μπορεί να έχει την εμπειρία ούτε του θανάτου ούτε οποιουδήποτε άλλου αντίστοιχου πράγματος με το οποίο να μπορεί να τον συγκρίνει. Για μένα, όταν βλέπω έναν νεκρό, ο θάνατος είναι μια αναχώρηση. Το πτώμα μου δίνει την εντύπωση ενός παλιού κοστουμιού που πετάχτηκε. Κάποιος έφυγε, χωρίς να χρειάζεται να πάρει μαζί του τη μοναδική του φορεσιά.

-          Γράφω για μένα, σημαίνει υποτιμώ τον εαυτό μου, δεν μπορώ όμως να σταματήσω να γράφω. Το γράψιμο είναι το ναρκωτικό που μισώ κι όμως παίρνω, η διαστροφή που περιφρονώ και που μέσα της ζω… το γράψιμο, ναι, για μένα σημαίνει να χάνομαι, όμως όλοι χανόμαστε, γιατί η ζωή είναι να χάνεσαι…

-          Δεν μπορώ να διαβάσω γιατί η υπεροξυμμένη κριτική μου ικανότητα δεν εντοπίζει πάρα μόνο ελαττώματα, ατέλειες και πιθανές βελτιώσεις. Δεν μπορώ να ονειρευτώ γιατί αισθάνομαι το όνειρο τόσο ζωντανά που το συγκρίνω με την πραγματικότητα, κι όταν μετά νιώσω πως δεν είναι πραγματικό, η αξία του χάνεται. Δεν μπορώ να αφαιρεθώ σε έναν αθώο ρεμβασμό, κοιτώντας πράγματα και ανθρώπους, γιατί η αγωνία μου να εμβαθύνω είναι ακαταμάχητη, και καθώς το ενδιαφέρον μου δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς αυτήν, πεθαίνει στα χέρια της ή σιγά σιγά στερεύει…. Γεννημένος πτώμα των μελλοντικών μου ελπίδων.. μακάριοι αυτοί που υποφέρουν μ’ έναν ενιαίο πόνο! Αυτοί που η αγωνία κατακερματίζει μα χωρίς να τους μοιράζει, αυτοί που πιστεύουν ακόμα, έστω και στην απιστία, αυτοί που μπορούν ακόμη να κάτσουν στον ήλιο ανυποψίαστοι…