ΕΓΩ ΨΗΦΙΖΩ ΝΥΧΤΑ

Τι είναι λοιπόν πιο ποιητικό με κάνεις και αναρωτιέμαι
να μιλώ για βράδια ή για νύχτες;
Με ρωτάς τι είναι ένα βράδυ..
Ένα βράδυ είναι
μια μικρή γειτονιά που κοιμάται ήσυχη και ανυποψίαστη
κάτω από το φως μιας μόνης λάμπας.
Βράδυ είναι το κλάμα ενός πεινασμένου σκύλου σε ένα ασφυκτικό σοκάκι
ο ήχος μιας νταλίκας που σβήνει στο βάθος του δρόμου με τα φώτα.
Βράδυ είναι ΕΣΥ μακριά μου.
Και τι είναι μια Νύχτα ξαναρωτάς.
Νύχτα είναι το σώμα σου δίπλα στο δικό μου
έστω και χωρίς φεγγάρι
έστω και χωρίς αστέρια.
Λοιπόν… τι είναι πιο ποιητικό;
E.T

ΤΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ

Θα θέλα να γράψω ένα ποίημα που να μη τελειώνει ποτέ. Μα γίνεται;

Εδώ τελειώνει η ζωή μας τελειώνει τόσο γρήγορα που ούτε καν το Σύμπαν δε θυμάται.

Να ξυπνήσω το πρωί σε ένα σωρό από χαρτιά και να χω κάνει

 το μεγάλο της ζωής μου ταξίδιον.  Έτσι και αλλιώς δεν ονειρεύομαι πια

ζω μέσα στο όνειρο. Και αυτό έχει διαφορά.

Οι μέρες ήσυχα και όμορφα περνούν, με μικρές χαρές σχεδόν κατανοητές.

Αποδέχομαι απλά ότι συμβαίνει ή δε συμβαίνει  ή αντλώ άνωθεν  δύναμη;

Δε περιμένω τίποτα πια. Δε ξέρω αν έχω μέλλον για να αγχωθώ γι αυτό.

Φρόντισαν κάποιοι γι αυτό, να το εξαφανίσουν μαζί και κάθε ίχνος.

Σαν χειροβομβίδα είν η ζωή μου στα χέρια ολωνών.

Ένας να με πετάξει θα τιναχτούν όλα στον αέρα.

Εύφλεκτο υλικό η ψυχή μου και σαν ανίδεα παιδιά παίζουν μαζί της όλοι.

Σε ένα ναρκοπέδιο από λόγια, ματωμένα φιλιά

 και προδομένα χάδια που πρέπει να βαδίσω. 

Πώς να μιλήσω, να εκφραστώ να μη γρατζουνίσω

την τσαλακωμένη ευγένεια των υποκριτών;

Απ τις γρίλιες της φυλακής μου κρυφοκοιτάζω τη ζωή μου.

και το αηδόνι με συντροφεύει παντού. 

Στα ψηλά σκαλοπάτια του πνεύματος μας γνέφει η ελευθερία.

Μες τη σιωπή ακούω μονάχα τα βήματα της μοίρας.

Και η ποίηση στέκει με βαθιά σιωπή ακλόνητη φίλη που συμπονά

τέτοιος είναι ο ρόλος της σιωπηλός σα τη τραγική ώρα μες τη νύχτα που

πλησιάζει.. Στο Ναρκοπέδιο της ζωής πρέπει κανείς να σωπαίνει

όχι για το ιερό του θέματος, το ρομαντικό ή ατμοσφαιρικό

απλά για να μείνει συγκεντρωμένος να συντονίζει τα βήματα του

μακριά απ το θάνατο.

ΧΑΣΜΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ...

Ανάμεσα στο μηχανιστικό στάδιο που βρισκόμαστε σαν ανθρωπότητα και στο μεταφυσικό που εξορίσαμε στο πυρ το εξώτερον, βρίσκεται το φυσικό, η φυσιολογική επαφή του φυσικού, την οποία ξεχάσαμε. Βρισκόμενοι κάθε μέρα μπροστά σε μια οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή, τηλεόρασης ή κινητού, χάνουμε τη φυσικότητα μας, μηχανοποιούμαστε, και ως εκ τούτου απομακρυνόμαστε από το μεταφυσικό, από τη δυναμική εξέλιξη του είδους μας πέρα από την αυτοσυντήρηση και το νόμο της ανάγκης.

0 άνθρωπος σήμερα δεν είναι ορθολογιστής, όπως υποστηρίζουν πολλοί. 0 ορθολογισμός προϋποθέτει μια κάποια επαφή με το φυσικό νόμο, με τη λειτουργία του λόγου. 0 άνθρωπος σήμερα είναι μηχανή και λειτουργεί ως τέτοια, κολλημένος στο παραλογισμό, στην πολυπλοκότητα και την τύπου matrix καταχώρηση δεδομένων. Η απλότητα όμως είναι φυσική. Τα αλγοριθμικά συστήματα των υπολογιστών βασίζονται στα ανώτερα μαθηματικά αλλά ακολουθούν μια πορεία πλέον ανεξέλεγκτης εξελικτικής διασποράς. Τόσο περίπλοκη και δήθεν καλά δομημένη που μπορεί να καταρρεύσει σε δευτερόλεπτα συμπαρασύροντας τον «ασφαλή» μας όπως πιστεύουμε μικρόκοσμο.
Χρήσιμη εφεύρεση το «αντιγραφή και επικόλληση» αλλά κάπου στη διαδρομή ξεχάσαμε το " δημιουργία και πρωτοτυπία." Τον υγιή βασανισμό των εγκεφαλικών μας κυττάρων και αυτό σε συνδυασμό με τον υπερτροφικό εγωισμό μας( άλλη μεγάλη κουβέντα και αυτή) δημιουργούν τις μάστιγες της εποχής μας: Αλτσχάιμερ, άνοια, και ένα σωρό νευρολογικές και ψυχολογικές παθήσεις. Εύη Τ. (Σκόρπιες σκέψεις).

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Ποιος είπε πως αυτός ο κόσμος είναι μόνο κόλαση; Κόλαση αγαπητοί μου είναι οι σχέσεις που φτιάχνουμε μεταξύ μας και η κατάντια μας..ο κόσμος είναι στολίδι και Παράδεισος και μάλιστα όταν ανακαλύπτω έστω και σε φωτογραφίες τέτοια μέρη, αναρωτιέμαι ποια η φυσική και λειτουργική αναγκαιότητα να είναι ένα τόπιο τόσο όμορφο και ιδεαλιστικό; Η αναγκαιότητα ήμαστε ΕΜΕΙΣ. Υπάρχει εκεί όχι για να εξυπηρετήσει έναν χρησιμοθηρικό σκοπό, όπως θέλει η εποχή μας αλλά μόνο και μόνο για να ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΩΡΑΙΟ...

ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ;;

Όταν τελειώνει η μέρας, στην απέραντη ησυχία της νύχτας, στα αυτιά μου πιο εκκωφαντικά από πριν αντηχούν ακόμα οι ήχοι της ημέρας, φωνές, πολλές φωνές, δυνατές, ήρεμες, νευριασμένες, απαιτητικές, κορναρίσματα, μηχανές ένας θόρυβος επαναλαμβανόμενος που μόνο θόρυβος και μάλιστα κακόγουστος είναι...Ουσία μηδέν...

"Μίλησε κανείς; Είπε κανείς κάτι;
Κατάφαση μου αντιγυρίζει ή ερώτηση: Είπε Κανείς Κάτι.
Ο τόνος πέφτει στο Κανείς και η τελεία αδυσώπητη.
Μα η ερώτηση πρέπει να επαναδιατυπωθεί για να λάβει
όλο το τραγικό της μέγεθος:
Έχει κανείς να πει Κάτι;
Ο τόνος πέφτει στο «έχει»..
Να ναι τόσο ευρύχωρα, ανεξερεύνητα τα όρια των λέξεων και μεις να
μάστε εγκλωβισμένοι σε χωματερές τετριμμένων.
Μα, θα πει κανείς, η φτώχεια είναι εσωτερική υπόθεση και απλά
Εξαγγέλλεται λεκτικά.
Λοιπόν, περιμένω υπομονετικά- εώς πότε δε ξέρω- μέσα στην απόλυτη ερημιά
του θορύβου να ακούσω Κάτι…
Ας είναι και αναστεναγμός.
Θα αναγνωρίσω τα ηχητικά κύματα της σοφίας του.
Τραγικό να κυβερνιέσαι πέρα δώθε, μέσα- έξω και επί τα αυτά
από ανθρώπους που δεν έχουν να πουν Κάτι
μα που η ασημαντότητα τους σπρώχνει να ξεχωρίσουν από
το πλήθος των ασημάντων.
Αν δεν επέμενες τις ελεύθερες ώρες σου να λύνεις σταυρόλεξα , ίσως
και να ξέμπλεκες το κουβάρι της καθημερινότητας σου, τα ορόσημα της κάθε ημέρας,
ούτως ώστε να μην περίμενες τώρα κάποιον να πει Κάτι.
Η φύση ψιθυρίζει γλυκά το κρυφό νόημα του κόσμου, σιωπηλή
αιώνες τώρα και ο έχων ώτα ακουέτο…" Ε.Τ

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Το βλέμμα των Ποιητών είναι πάντα στραμμένο στο Θαυμαστό..

Ακόμα και όταν  κοιτούν ίσια μπροστά σε εκείνα τα εξώφυλλα των βιογραφιών τους

το βλέμμα προδίδει πάντα την εκλεπτυσμένη φύση τους.

Βαθύ και σκοτεινό, υγρό και φωτεινό άλλες φορές.

Άλλοτε πάλι, πιο συχνά κοιτούν στο πλάι, ψηλά, ποιος ξέρει τι…

Κάτι που ξέφυγε από μας ίσως.. ή σχεδόν πάντα γέρνουν το κεφάλι από τη μια μεριά

θαρρείς και ασήκωτο το βάρος της αντίληψης, με ένα ελαφρύ μειδίαμα.

Λες και το γέλιο θα ήταν προδοσία. Ένα μικρό ξεστράτισμα από το ονειροπόλο

ταξίδι, που σαν φουσκώσει σα κύμα λυσσασμένο και χτυπήσει τις άκρες των χειλιών τους,

μεθάνε σαν σε οργασμού λύτρωση..

Στα χέρια, πολλές φορές, ένα τσιγάρο ή άκαπνα σταυρωμένα χέρια μάχονται

την αμηχανία του φακού. Αφημένοι νωχελικά στο στιγμιότυπο

μα πάντα σαν έτοιμοι κάτι να πουν..

Όμως, το βλέμμα τους κοιτά πάντα το Θαυμαστό..

Και χάνεται εκεί..

ΠΕΡΑ ΑΠ ΤΟ ΑΤΟΜΟ...ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΙΑΚΑΣ

"Άτομο είχαμε και άλλοτε στην ιστορία. Ο Έλληνας ήταν άτομο, αλλά διαφορετικού τύπου. Η ουσιώδης διαφορά βρίσκεται μάλλον στη σημασία που έχει για το νεωτερικό άτομο η μηχανή. Και άρα στο είδος εκείνο της σκέψης με το οποίο κατασκευάζονται μηχανές, δηλαδή η ψηφιακή-αλγοριθμική-μηχανική σκέψη. Η δύναμη του νεωτερικού ατόμου, που του επέτρεψε να κυριεύσει τον πλανήτη, βρίσκεται ακριβώς στην ικανότητα του να φτιάχνει μηχανές. Το ελληνικό Άτομο έφτιαχνες μηχανές μόνο για να παίζει. Παράδειγμα ο Ανθέμιος της Τράλλης, ο αρχιτέκτονας της Αγίας Σοφίας, που έφτιαξε ατμομηχανή, όχι για να σέρνει πίσω της βαγόνια, αλλά για να τραντάζει το σπίτι του, επειδή δε χώνευε το σπιτονοικοκύρη που κάθοταν στο επάνω πάτωμα!
Η λέξη «μηχανή» φέρνει στο νου το Hardware, ενώ η ουσία βρίσκεται στο Software, στο λογισμικό: στην ικανότητα να τυποποιείς τις ανθρώπινες σχέσεις, να κατασκευάζεις αλγοριθμικά συστήματα και να τα κάνεις οργανικά καλούπια, ώστε να στριμώχνεις τους ανθρώπους σ αυτά. Η σημερινή πολύπλοκο κοινωνία αποτελείται ακριβώς από «συστήματα» και όλα μαζί φτιάχνουν αυτό που λέμε Σύστημα, που για μερικούς «φταίει για όλα». Σύστημα θα πει κατάσχεση υπαρξιακού χρόνου και πάγωμα του σε «ρουτίνα». Η επαγγελία του Συστήματος, ο αυξανόμενος ελεύθερος χρόνος, μοιάζει να είναι ένα δηλητηριώδες δώρο για τον άνθρωπο. Η αναπαραγωγή του συστήματος δε συμπίπτει πλέον με την κοινωνική αναπαραγωγή. …. Χωρίς να το καταλαβαίνει ο νεωτερικός άνθρωπος, ο άνθρωπος του συστήματος, χάνει πλέον αυτή την ίδια την περιλάλητη ατομικότητα του και μεταβάλλεται σε χρονοεξάρτημα και χρονοανταλλακτικό αυτονομημένων έναντι του συστημάτων……
…. Μ’ αυτή τη έννοια το «τέλος» της νεωτερικότητας είναι ήδη φανερό στη διάσπαση της συμμαχίας Διανοούμενου και Αστού. Ο Διανοούμενος , ξεκινώντας από τον Διαφωτισμό, πέρασε στο Ρομαντισμό, από κει στο μοντερνισμό, όπου και έχει βουλιάξει στο σχετικισμό και τον μηδενισμό. Ο Αστός από την άλλη , πέρασε από τη φάση του ατομικού «αρπακτικού» στη φάση του φορντισμού και των μεγάλων καπιταλιστικών συγκεντρώσεων, για να αφομοιωθεί τελείως από τον αυτονομημένο επιχειρηματικό μηχανισμό και να υποκατασταθεί από το «συλλογικό αστό». Γινόμενος «συνείδηση του κεφαλαίου» μετατράπηκε σε δούλο της επιχείρησης του. με άλλη διατύπωση: Η ΥΣΤΕΡΗ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΒΥΘΙΣΤΗΚΕ ΣΕ «ΚΡΙΣΗ ΝΟΗΜΑΤΟΣ» ΑΝΑΛΟΓΗ ΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΣΤΙΚΗΣ- ΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΤΟΥ. αυτό που διαλύεται δεν είναι φυσικά ο άνθρωπος αλλά η αστική προσωπικότητα, δηλαδή μια αντίληψη για τον άνθρωπο και οι συμπαρομαρτούσες πρακτικές. …
Όταν λέμε ότι το Άτομο παύει να είναι Άτομο, ότι «σπάει σε κομμάτια», εννοούμε ότι κομματιάζεται η προσωπικότητα του, η ταυτότητα του, το αυτοκατευθυνόμενο ρυθμιστικό του σύστημα . η προσωπικότητα υπάρχει αλλά δεν έχει πλέον εσωτερική συνοχή. Μοιάζει με ένα νέφος διαφορετικών «μικροπροσωπικοτήτων». Είναι η λεγόμενη «ψηφιδωτή προσωπικότητα». Ο άνθρωπος με τα «πολλά εγώ». Ή ο «δαιμονισμένος», ο άνθρωπος-λεγεώνα, του Ευαγγελίου, ο άνθρωπος που περιγράφει πολύ πετυχημένα ο Ντοστογιέφσκι, ο οποίος είναι και το αρχέτυπο του μηδενιστή.
Κομμάτιασμα» του Ατόμου σημαίνει, από κοινωνική άποψη, κομμάτιασμα του υπαρξιακού του χρόνου και κατάσχεση των χρονο-κομματιών από τα διάφορα συστήματα.
«Κομμάτι χρόνου» θα πει τρέξιμο μιας επαναληπτικής ακολουθίας ενεργειών ενσωματωμένης δίκην ανταλλακτικού, σε μια κοινωνική μηχανή. Είναι υπαρξιακός χρόνος, που έχει παγώσει σε «ρουτίνα». Ο χρόνος αυτός ανήκει στο Σύστημα. Ο χρόνος που πραγματικά ανήκει στο άτομο μπορεί να βρεθεί αν από την ηλικία του αφαιρέσουμε τον χρόνο ζωής που του έχουν κατάσχει τα συστήματα. Όσο προοδεύουμε σε συστημοποίηση, τόσο μικραίνει το προσδόκιμο ζωτικό υπόλοιπο, τείνοντας στο μηδέν.
Όσο περισσότερο η κοινωνία γίνεται κοινωνία συστημάτων, τόσο περισσότερο ο άνθρωπος δεν ορίζει τον χρόνο του. «Δεν βρίσκει χρόνο». «Δεν έχει καθόλου χρόνο». Ως σώμα ο άνθρωπος υπάρχει βεβαίως μέσα στον χρόνο. Το σώμα «έχει χρόνο», γιατί έχει ενότητα-ταυτότητα. Η άναρχη όμως προσωπικότητα «δεν έχει χρόνο». Δεν ζει στον χρόνο του σώματος, στον πραγματικό χρόνο.
Το άτομο το διασπασμένο σε χρονοανταλλακτικά συστημάτων, διατηρεί μια παρουσία ατομικότητας, αλλά η ζωή του «δεν έχει νόημα». Έχει «εκλείψει» μέσα του. Είναι «νεκρή ψυχή». «Κούφιος άνθρωπος».

«Είμαστε οι κούφιοι ανθρώποι
Είμαστε οι παραγεμισμένοι ανθρώποι
Που σκύβουμε μαζί
Καύκαλα μ' άχερα γεμάτα, αλίμονο!
Οι στεγνές μας φωνές
Σαν ψιθυρίζουμε μαζί
Είναι ήσυχες κι ασήμαντες
Σαν τον αγέρα στο ξερό χορτάρι
Ή σε σπασμένα γυαλικά των ποντικών το ποδάρι
Μες στο ξερό μας το κελάρι.
Μορφή χωρίς σχήμα, σκϊά δίχως χρώμα,
Παραλυμένη σύναμη, γνέψιμο χωρίς κίνηση˙
Εκείνοι που ταξίδεψαν
Με ίσιες ματιές στου θανάτου την άλλη Βασιλεία
Μας θυμούνται —α θυμούνται— όχι σα νά 'μαστε
χαμένες
Παράφορες ψυχές, μα μοναχά
Οι κούφιοι ανθρώποι
Οι παραγεμισμένοι ανθρώποι.» Τ.Σ ΕΛΛΙΟΤ