ΦΙΛΑΘΛΟΣ Η' ΚΤΗΝΟΣ;

 το σύνθημα των φιλάθλων με το όνομα της ομάδας τους και τη φράση να τελειώνει "...και τα μυαλά στα κάγκελα" είναι αντιπροσωπευτικό τελικά ότι έχουν "χυμένα" τα μυαλά τους δυστυχώς...

Σε μια εποχή που υποτίθεται έχουμε ξεπεράσει τις μικροπρεπείς διαφωνίες λόγω κομματικών προτιμήσεων, ανθεί ακόμα ο χουλιγκανισμός και η χαζομαγκιά μεταξύ των φιλάθλων των ποδοσφαιρικών ομάδων σε μεγαλύτερο βαθμό βλακείας και μάλιστα κάτω από το πρόσχημα της ευγενούς αθλητικής Ιδέας.. Ποιας αθλητικής; Με πίτσα και μπύρα στο καναπέ;

Και βέβαια θα ήταν προτιμότερο αυτού του είδους χόμπι ή τελοσπάντων σωστά να έχεις μια άποψη όταν και ο ίδιος αθλείσαι και εξασκείς το σπορ, αλλά αυτός ο αλλεργικός συνειρμός των Αθηναίων για τη Θεσσαλονίκη λόγω ΠΑΟΚ και το αντίστοιχο των Θεσσαλονικέων λόγω ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ π.χ ε πάει πολύ! Πάει πολύ «πίσω».. αποσπά, διασπά, χειραγωγεί με το γάντι και τελικά για όλους αυτούς που εσύ κανιβαλίζεσαι, την επόμενη χρονιά έχουν πάρει μεταγραφή σε άλλη ομάδα που τους συμφέρει καλύτερα.. Άρα σιγά σιγά μια ομάδα με ταυτότητα ουσιαστικά την χάνει.. Το όνομα και το χρώμα μένει μόνο. Δε τα έχω με το ποδόσφαιρο(μακάρι να το είχαν και χόμπι όλοι οι σύζυγοι να μη πλέκονταν όλη μέρα στα πόδια μας!)αλλά με την πιθηκίστικη συμπεριφορά και την αποθέωση.

Ένα χόμπι, ένα ενδιαφέρον, το έχεις νομίζω για να χαλαρώνεις, να δημιουργείς, να ΕΞΕΛΙΣΣΕΣΑΙ, και να «αδειάζεις» γιατί όχι, αλλά όχι με φανατισμό. Είναι ασύμβατα πράγματα, πώς να το κάνουμε, και δε διαφέρει σε τίποτα τελικά, όλη αυτή η επίδειξη μαγκιάς και καφρίλας με την αντίστοιχη κομματική και μάλιστα την ξεπερνάει σε σκοπιμότητα ,γιατί ως αγανακτισμένοι κάποτε κατεβήκαμε έστω και για λίγο ενωμένοι.. Αλλά στη Τούμπα, στο Οάκα, στο Βικελίδης, στο Καραϊσκάκη ΠΟΤΕ;;;;..

Εκεί κατεβαίνουμε κάφροι, δολοφόνοι, και τελικά κορόιδα του αθλητικού συστήματος.

Οι ευθύνες όμως αποδίδονται και στο σύστημα που προωθεί το φθηνό λαϊκισμό μιας ομάδας, όταν συνδέει την ομάδα αυτή με ιστορικές καταγωγές, φυλετικές, διαφημίσεις και άλλα τέτοια φθηνά κομματικά κόλπα εισχώρησης οπαδών..

Εύη Τανούδη

ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ AD ASTRA

 Ατομική ενέργεια, εξίσωση στ αστέρια, μακριά απ την ύλη...Ας είναι αυτή μα πιο πνευματική χρονιά για την ανθρωπότητα ...

ΟΤΑΝ ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ

Θα γυρίσουμε κάποτε το βλέμμα στα καθημερινά

θα διψάσουμε για τις μικρές αόρατες χαρές.

Θα ακούσουμε έξαφνα σαν από καιρό κωφοί

τα νυχτοπούλια και τ’ αηδόνια.

Μέσα στο σκοτισμένο νου μας

θα ανάψει πάλι το φωτάκι της ανθρωπιάς.

Τα σύννεφα κινούνται αργά

το δέντρο μεγαλώνει με υπομονή

και η χελώνα απολαμβάνει το ταξίδι…

Μονάχα εμείς πάντα βιαστικοί

άχρονοι και άρρυθμοι.

Με κλειστές τις πέντε αισθήσεις

σε αιώνια χειμερία νάρκη

περνούμε απ τη ζωή σαν τρένο θυμωμένο.

Θα γευτούμε τη γλυκιά βροχή στο μάγουλο και πάλι

θα μυρίσουμε τον πρωινό καφέ

και θ αγγίξουμε γυμνοί όπως παιδιά

τη γη που μας γεννάει.

Όταν ξεφύγουμε απ’ όλα αυτά που μας κρατάνε κάτω

μονάχα ο Ήλιος θα μας ζεσταίνει τρυφερά

τ’ αστέρια θα γίνουν πάλι σύμβολα του έρωτα

και όχι κάτι μακρινά φώτα που αργοπεθαίνουν…

Όταν ξεφύγουμε απ’ όλα αυτά που μας κρατάνε κάτω

θα ξαναβρούμε τα Σύμβολα…

ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ

YOUTUBE.COM

Γαλάνη Δήμητρα ~ Ατομική μου Ενέργεια

Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΟΥ 2021

 ο απολογισμός μου είναι οι νίκες μου και μόνο.. είναι οι στιγμές του 2021 που ήμουν εγώ.. Εύχομαι για όλους να αφήσουν πίσω τους μικρές όμορφες στιγμές και να τις εκτιμούν

Η νικη μου

Έζησα τη φύση και την ένιωσα.

Αιχμαλώτισα κάθε της ανάσα και άκουσα

Το κελάηδημα των άστρων…

Δεν κράτησα το θυμό μου για σένα

γέννησα και άλλους έρωτες στην απουσία σου.

Μύρισα τις Πασχαλιές και έμαθα

πως στην αυλή μου φωλιάζουν

τσαλαπετεινοί και άλλα παραδείσια πουλιά.

Πέταξα πετραδάκια σε κοντινά ποτάμια

με τους μικρότερους απογόνους και έπαιξα

το παιχνίδι τους μέχρι τέλος.

Νοστάλγησα και έκλαψα με τη μυρωδιά θυμιάματος

από κλειστές εκκλησίες.

Κάθισα έξω απ’ την πόρτα τους

άναψα τσιγάρο και μύρισα

ανάσες νεκρών που μοσχοβολούσαν.

Μύρισα το χώμα και αγαλλίασα στη βροχή.

Ονειρεύτηκα κόσμο στις άδειες πλατείες

και χόρεψα στα δέκα τετραγωνικά μου

με παρτενέρ τα ψηλά βουνά

απ το παράθυρο μου.

Γεύτηκα το νωχελικό τέντωμα του βλέμματος

Κάτω από έναν μοναχικό ανοιξιάτικο Ήλιο.

Μπερδεύτηκα, τρόμαξα,

Ξύπνησα ιδρωμένη, έκλαψα και δεν ήξερα

Που να ακουμπήσω τα χέρια μου

Και έπειτα αφέθηκα.

Χάιδεψα παλιές φωτογραφίες

Σελίδες μισοτελειωμένες

Προστάτεψα πέταλα που ράγιζαν

Σκούπισα δάκρυα από τα εικονίσματα

Και θέλησα να ταξιδέψω…

Πέταξα στις νότες και κει που τελειώνει

Μια κραυγή, ένας αναστεναγμός

Ένα φιλί…

Μύρισα την αλλαγή και έζωσα

τα όπλα μου.

Ήταν όλα πάντα εκεί.

Χωρίς να κροτούν, χωρίς να απαιτούν.

Ξόδεψα το χρόνο χωρίς αυτός να με ξοδέψει

Και του κλεψα ρυτίδες.

Ήταν και αυτά όλα μια νίκη.

ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑΣ

 Βραβείο Πρωτοτυπίας από τον ετήσιο Παγκόσμιο ποιητικό Διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού με θέμα τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση.. Ευχαριστώ θερμά τους κριτές και απαντώ με Λόρκα....

"Μα τι να σου πω για την Ποίηση: Τι να σου πω γι' αυτά τα σύννεφα, γι' αυτό τον ουρανό; Να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω και τιποτ' άλλο. Καταλαβαίνεις πως ένας ποιητής δε μπορεί να πει τίποτα για την Ποίηση ας τ' αφήσουμε αυτά στους κριτικούς και τους δασκάλους. Μα ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανένας ποιητής, δεν ξέρουμε τι είναι Ποίηση. Είναι εκεί! Κοίταξε. Έχω τη φωτιά μέσα στα χέρια μου, το ξέρω και δουλεύω τέλεια μαζί της, μα δεν μπορώ να μιλήσω γι' αυτήν χωρίς να κάνω φιλολογία. Καταλαβαίνω όλες τις ποιητικές τέχνες. Θα μπορούσα να μιλήσω γι' αυτές, αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά. Δεν ξέρω. Ίσως μια μέρα ν' αγαπήσω πολύ την κακή ποίηση, όπως αγαπώ σήμερα την κακή μουσική, παράφορα. Θα κάψω ένα βράδυ τον Παρθενώνα για ν' αρχίσω να τον χτίζω το πρωί και να μην τον τελειώσω ποτέ. Στις διαλέξεις μου μίλησα κάποτε για την Ποίηση, αλλά το μόνο για το οποίο δε μπορώ να μιλήσω είναι η ποίησή μου. Όχι γιατί δεν έχω συνείδηση του τι κάνω. Αντίθετα, αν' ειν' αλήθεια πως είμαι ποιητής από χάρη του Θεού -ή του δαίμονα- είναι εξίσου αλήθεια ότι είμαι ποιητής χάρη στην τεχνική και την προσπάθεια, και γιατί κατέχω απόλυτα το τι είναι ποίημα. "Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ 2021

 «"Ο άνθρωπος έχει μέσα του και το σκουπίδι και το διαμάντι και πρέπει να τα φροντίσει και τα δύο"... Σταμάτης Φασουλής

Ξεκινάω με αυτή τη φράση τις σκέψεις μου φέτος για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, γιατί όλοι λίγο ή πολύ σοκαριστήκαμε από τα «διαμάντια» αλλά και τα «σκουπίδια» κυρίως που έφερε και ανέδειξε αυτή η χρονιά στον χώρο του Θεάτρου και συγκεκριμένα των Ηθοποιών.

Το θέατρο, όπως και κάθε άλλος θεσμός είναι ζωντανός οργανισμός. Και ένας ζωντανός οργανισμός ασθενεί και πάσχει κατά καιρούς. Και όταν μέλος ενός οργανισμού πάσχει , «παθαίνει» όλο το σώμα. Για αυτό πολλές φορές χρειάζεται κάποιο μέλος να κοπεί για πάντα, για να ζήσει υγιής ολόκληρος ο οργανισμός. Και είναι συγκλονιστικό ότι ένας εν μέρη ανάπηρος οργανισμός, αναπληρώνει άλλες αισθήσεις σε μεγαλύτερο βαθμό από έναν άρτιο. Οι τυφλοί παραδείγματος χάριν έχουν αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό άλλες αισθήσεις σε σχέση με όλους εμάς. Η ζωή βρίσκει τρόπο, το Θέατρο θα βρει και αυτό τον τρόπο του και το δρόμο του και θα διδάξει ξανά πως ο Ηθοποιός και στο μεγαλύτερο απόγειο της δόξας του , δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ πως είναι ένας πιστός ταπεινός Υπηρέτης του και πάνω απ όλα Άνθρωπος , ειδάλλως δεν έχει καμία θέση σε αυτό το χώρο ούτε σαν ταξιθέτης!

Με αφορμή μια ανάρτηση ενός φίλου μου, το θέατρο ξεκινάει και μυρίζει όμορφα και πριν ανέβεις στη Σκηνή. Ξεκινάει από τις πολύωρες πρόβες που μπορεί να κουράζουν πολλές φορές αλλά «δένουν» το υλικό και τους ανθρώπους μεταξύ τους, από το στήσιμο των σκηνικών και την ετοιμασία των κοστουμιών, από τη φροντίδα των πιο μικρών αλλά σημαντικών θεμάτων, από το μακιγιάζ και τα γέλια στα καμαρίνια, από κείνο το πυρετώδες και γλυκό άγχος να γίνουν όλα τέλεια και στην ώρα τους πριν την έναρξη της παράστασης, από τα ευτράπελα και τις ατυχίες που μας κάνουν να γελάμε μετά από καιρό, από την αίσθηση ότι δουλεύεις με την οικογένεια σου και όχι με ξένους ανθρώπους, όπου μπορείς να κάνεις τις μεγαλύτερες εξομολογήσεις μαζί τους και να ξεντυθείς μπροστά τους χωρίς ντροπή… Άλλωστε το πιο «βάρβαρο» ξεγύμνωμα είναι η επί σκηνής κατάθεση της ψυχής σου..

Γι αυτά και άλλα πολλά, και επειδή το Θέατρο είναι ταξίδι και όχι προορισμός, προορίζεται να ζήσει και θα Ζήσει….

ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ

Προβολή στατιστικών

Απήχηση δημοσίευσης 216

16Vicky Papadopoulou, Prodromos Rontiris και 14 ακόμη

1821-2021

 

Αν με ρωτούσαν ποια εποχή παλαιότερη θα ήθελα να ξαναζήσω θα έλεγα το '21 με ότι συνεπάγεται με όλους τούς κίνδυνος και τις σφαγές...θα ένιωθα ασφαλής όμως σε ένα τόπο ηρώων, ανάμεσα σε άντρες λεβέντες και γυναίκες αρχόντισσες. ...να πεθαίνεις για τα ιδανικά σου να πεθαίνεις ένδοξα και όχι σήμερα χαμένος στην αποπροσωποποίηση και στην απαξίωση και το μηδενισμό...

Ο σημερινός Έλληνας έχει ξεχάσει τον αιώνιο πετυχημένο συνδυασμό του dna του.. να σκέφτεται και να νιώθει ταυτόχρονα.

Τρέλα και φρόνηση! Να τι χρειάζεται ένας λαός για να μεγαλουργήσει και οι Έλληνες τα είχαν πάντα σε όλη την πορεία της Ιστορίας τους . Ιερή τρέλα, ιερή μανία, «δια Χριστόν σαλοί», πάθος …Προϋπόθεση; Να χουν ψηλά το Πνεύμα να έχουν καρδιά ένθερμη, ένθεη…

Φρόνηση… η πίστη μας ποτέ δεν μπήκε εμπόδιο στην Λογική. Δεν είναι παρ- άλογη αλλά υπερ- λογη γι αυτό την επέλεξαν οι Έλληνες στη «στροφή» του θανάτου του ατομικισμού με την κοινωνία Προσώπων. Όμως η φρόνηση δεν είναι η ξερή λογική , παρά τα «φρένα» του Νου στην Καρδιά. Τα γλυκά φρένα γιατί Νους και Καρδιά συμβαδίζουν πάντα σε μια ρωμαλέα προσωπικότητα

Και αν σκέφτεστε πόσο δύσκολο είναι, θυμηθείτε ότι καμία επανάσταση, τουλάχιστον εγχώρια, δε ξεκίνησε με ψυχρή λογική, αλλά και κείνοι οι απλοί μα και μεγάλοι ήρωες που ξέρουμε παρόλη ίσως την αγραμματοσύνη τους δε πιάστηκαν ποτέ «κορόιδα» κανενός γνωστικού!

Εύη Τανούδη

ΤΕΧΝΗ-ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

 Αν δε το έγραφε ο Λειβαδίτης θα το έγραφα εγώ για μένα...τα είπε όλα σε λίγες γραμμές τι άλλο να συγκριθεί μαζί του...η Απολογία μιας ζωής.αξιζει να το ακούσετε με την φωνή της Καρυοφυλλιας Καραμπέτη...

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται

και να σβήνουν,

και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα

γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα. Δόθηκα στα πιο μεγάλα

ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,

και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα

ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,

και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους

φτωχούς,

είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια,

θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,

συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που

έφτυσα,

έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον

αργά, ότι είσαι ένας άλλος

από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου

για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ―

κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός. Τις νύχτες έκλαψα,

συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον

δαίμονα μέσα μου

που τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις,

τα πιο καθάρια μου όνειρα

και πείναγε, τούδωσα αμαρτίες βαριές, τον πότισα αλκοόλ,

χρέη, εξευτελισμούς,

και πείναγε. Βούλιαξα σε μικροζητήματα

φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα,

έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή,

χωρίς κανείς να μου το ζητήσει

έκοψα μικρά-μικρά κομμάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα

στα σκυλιά.

Τώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια

μπορώ να γράψω

ένα στίχο, αληθινό.

Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988).

https://www.youtube.com/watch?v=VfoS6fl1v2M