ΒΡΑΧΟΚΗΠΟΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

 

"Ένα σαρκαστικό γέλιο ξέσπασε μέσα στην καρδιά μου· μια καθαρή φωνή σηκώθηκε μέσα μου, μουγκρίζοντας:

«Ό Θεός δεν είναι χοίρος, μήτε φιλόσοφος, μήτε ασκητής. Είναι Πολεμιστής πού βαδίζει. Βάδιζε μαζί του! "Άφησε τις μικρές σου χαρές και τις γελοίες αρετές σου! Καλό είναι ότι τινάζεται τ' άπάνου και τρέχει να βοηθήσει το Θεό' κακό, ότι κατηφορίζει και κόβει τη θεϊκιά πορεία. Γίνου καλός — δηλαδή γενναίος, αχόρταστος κι άνέσπλαχνος!»

"Άκουγα τη φωνή, κατακόκκινος από ντροπή:

"Άθλιοι είμαστε οι άνθρωποι, άκαρδοι, μικροί, τιποτένιοι. Μα μέσα μας, μια ουσία ανώτερη μας,  μας σπρώχνει ανήλεα προς τ' απάνω.

Μέσα από την ανθρώπινη τούτη λάσπη, θεία τραγούδια ανάβρυσαν, ιδέες μεγάλες, έρωτες σφοδροί, μια. έφοδο ακοίμητη, μυστηριώ-δικη, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς σκοπό, πέρα από κάθε σκοπό.

Τέτοιος βώλος λάσπη είναι ή ανθρωπότητα, τέτοιος βώλος λάσπη είναι ό καθένας μας. Ποιο είναι το χρέος μας; Να μαχό­μαστε ν' ανθίσει ένα μικρό λουλούδι απάνω στο λίπασμα τούτο της σάρκας και του νου μας.

Πολέμα από τα. πράματα, πολέμα από τη σάρκα, από την πείνα, από το φόβο, πολέμα από την αρετή κι από την αμαρτία να δημιουργή­σεις Θεό.

Πώς ξεκινάει το φως από ένα άστρο και χύνεται μέσα στη μαύρη αιωνιότητα κι όδοιποράει αθάνατο; Το άστρο πεθαίνει, μα το φως ποτέ του· τέτοια κι ή κραυγή της ελευτεριάς.

Πολέμα, από την πρόσκαιρη συνάντηση των άντίδρομων δυνά­μεων πού αποτελεί την ύπαρξη σου, να δημιουργήσεις ότι αθάνατο μπορεί ο θνητός απάνω στον κόσμο τούτον — μιαν Κραυγή.

Αυτή, παρατώντας στο χώμα το κορμί πού το γέννησε, όδοιπο­ράει και δουλεύει αιώνια.

Παραδόθηκα σ' αυτόν το ρυθμό, παραμέρισα το μικρόν ερωτι­κό πόνο μου κι άφησα να παρασυρθώ προς το μεγάλο "Έρωτα, το μόνον άξιο για μιαν ψυχή πού σέβεται τον εαυτό της.

"Ένας "Έρωτας σφοδρός διαπερνάει το Σύμπαντο. Είναι σαν τον αιθέρα: σκληρότερος από το ατσάλι, μαλακότερος από τον αγέρα. Ανοίγει, διαπερνάει τα πάντα, φεύγει, ξεφεύγει. Δεν αναπαύεται στη θερμή λεπτομέρεια, δε σκλαβώνεται στο αγαπημένο σώμα, Είναι "Έρωτας Στρατευόμενος. Πίσω από τους ώμους του αγα­πημένου αγναντεύει τους ανθρώπους να σαλεύουν και να βογκούν σαν κύματα, αγναντεύει τα ζώα και τα φυτά να σμίγουν και να πι· βαίνουν, αγναντεύει το Θεό να κιντυνεύει και του φωνάζει: «Σώα» με!»

Ό "Έρωτας! Πώς αλλιώς να ονοματίσουμε την ορμή που  ως ματιάσει την ύλη, γοητεύεται και θέλει να τυπώσει απάνω της την όψη της! Αντικρίζει το σώμα και θέλει να το περάσει, να σμί­ξει με την άλλη κρυμμένη στο σώμα τούτο ερωτική κραυγή, να γενούν ένα, να χαθούν, να γίνουν αθάνατες μέσα στο γιο.

Ζυγώνει την ψυχή και θέλει να σοφιλιάσει, να μην υπάρχουν εγώ και συ,  φυσάει απάνω στη μάζα τους ανθρώπους και θέλει συντρίβοντας τις αντίστασες του νου και του κορμιού, να σμίξουν όλες οι  πνοές, να γίνουν άνεμος σφοδρός, ν' ανασηκώσουν τη γής!Ό "Έρωτας είναι ή πνοή του θεού, ή αναπνοή του, απάνω στη γης!

Κατεβαίνει απάνω στους ανθρώπους, όπως του αρέσει. Σα χορός, σαν ερωτάς, σαν πείνα, σα θρησκεία, σα σφαγή. Δε μας ρωτάει.

Μέσα στη σκάφη της γης, στις κρίσιμες τούτες ώρες, ό Θεός μοχτάει να ζυμώσει τις σάρκες και τα μυαλά και να ρίξει μέσα στον ανήλεο στρόβιλο της περιστροφής του όλη τούτη τη ζύμη και να της δώσει πρόσωπο — το πρόσωπο του.

Δεν πλαντάζει από αηδία, δεν απελπίζεται μέσα στα χωματένια, μουντά σωθικά τους. Δουλεύει, προχωράει, κατατρώει τη σάρκα τους, πιάνεται από την κοιλιά, από την καρδιά, από το φαλλό, από το νου του ανθρώπου.

Δεν είναι αυτός αγαθός οικογενειάρχης, δε μοιράζει σε όλα τα παιδιά  του ίσια το ψωμί και το μυαλό. Η Αδικία, ή Σκληρότητα, ή Λαχτάρα, ή Πείνα είναι οι τέσσερεις φοράδες πού οδηγούν το Άρμα του απάνω στην κακοτράχαλη μας τούτη γης.

Από την ευτυχία, από την καλοπέραση κι από τη δόξα ποτέ δεν πλάθεται ό θεός, παρά από την ντροπή, από την πείνα και τα δάκρυα.

Σε κάθε κρίσιμη στιγμή, μια παράταξη άνθρωποι ριψοκινδυνεύουν μπροστά θεοφόροι και πολεμούσαν, παίρνοντας απάνω τους όλη την ευθύνη της μάχης.

Μια φορά κι έναν καιρό οι ιερείς, οι βασιλιάδες, οι άρχονται, οί αστοί — και δημιουργούσαν πολιτισμούς, λευτέρωναν τη θεότητα.

Σήμερα ό Θεός είναι αργάτης, αγριεμένος από τον κάματο, από την οργή κι από την πείνα. Μυρίζει καπνό, κρασί κι ίδρωτα. Βλαστημάει, πεινάει, γεννάει παιδιά, δεν μπορεί να κοιμηθεί, φωνάζει στ ανώγια και στα κατώγια της γης και φοβερίζει.

Ό αγέρας άλλαξε, άναπνέμε μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη σπόρους. Φωνές σηκώνουνται. Ποιος φωνάζει; 'Εμεΐς φωνάζουμε, οί άν­θρωποι — οί ζωντανοί, οί πεθαμένοι κι οί άγέννητοι. Μα κι ευτύς μας πλακώνει ό φόβος και σωπαίνουμε.

Ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από άναντρία. Μα ξάφ-νου πάλι ή Κραυγή ξεσκίζει σαν αϊτός τα σωθικά μας.

Γιατί δεν είναι άπόξω, δεν ίρχεται από αλάργα για να ξεφύγουμε. Μέσα στην καρδιά μας κάθεται ή Κραυγή καΐ φωνάζει.

«Κάψε το σπίτι σου!» φωνάζει ό θεός. «"Ερχουμαι! "Ο­ποιος έχει σπίτι δεν μπορεί να με δεχτεί.

» Κάψε τις ιδέες σου, σύντριψε τους συλλογισμούς σου! "Ο­ποιος έχει βρει τη λύση δεν μπορεί να με βρει.

»Αγαπώ τους πεινασμένους, τους ανήσυχους, τους αλήτες. •^Αΰτοί αίώνια συλλογιούνται την πείνα, την ανταρσία, το δρόμο τον ατέλειωτο — Έμενα!

» "Ερχουμαι! παράτα τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τις Ιδέες σου κι άκλούθα μου. Είμαι ό μέγας Αλήτης.

» Άκλούθα! Περπατά απάνω από τη χαρά κι από τη θλίψη, από την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, την αρετή! 'Εμπρός! Σύντριψε τα είδωλα τούτα, σύντριψε τα, δε χωρώ! Συντρίψου και συ για να περάσω!»

Φωτιά! Να το μέγα χρέος μας σήμερα, μέσα σε τόσο ανήθικο \ κι άνέλπιδο χάος.

Πόλεμο στους άπιστους! "Απιστοι είναι οί ευχαριστημένοι, } οί χορτασμένοι, οί στείροι.

Το μίσος μας είναι χωρίς συμβιβασμό, γιατί κατέχει πώς καλύ­τερα, βαθύτερα από τ/ς ξέπνοες φιλάνθρωπες αγάπες, δουλεύει τον ερωτά.

Μισοΰμε, δε βολευόμαστε, είμαστε άδικοι, σκληροί, γιομάτοι ανησυχία και πίστη, ζητούμε το αδύνατο, σαν τους έρωτεμένους.

Φωτιά, να καθαρίσει ή γης! Ν' ανοιχτεί άβυσσο φοβερότερη ακόμα ανάμεσα κάλου καί κάκου, να πληθύνει ή αδικία, να κατεβεί ή Πείνα καί να θερίσει τα σωθικά μας, αλλιώς δε σωζόμαστε.

Μια κρίσιμη βίαιη στιγμή είναι ή Ιστορική εποχή μας ετούτη, ίνας κόσμος γκρεμίζεται, ίνας άλλος δεν ίχει ακόμα γεννηθεί.   'Η  εποχή μας δεν είναι στιγμή Ισορρόπησης, οπόταν ή ευγένεια, ό συμβιβασμός, ή εiρήνη, ή αγάπη θα 'τανε γόνιμες αρετές.

Ζούμε τη φοβερή έφοδο, δρασκελίζουμε τους οχτρούς, δρασκα· λίζουμε τους φίλους πού παραπομένουν, κιντυνεύουμε μέσα στο χάος, πνιγόμαστε. Δε χωρούμε πια στις παλιές αρετές κι ελπίδας, στις παλιές θεωρίες και πράξες.

Ό άνεμος του ολέθρου φυσάει· αυτή είναι σήμερα ή πνοή του Θεού μας· ας πάμε μαζί του! Ό άνεμος του ολέθρου είναι το πρώτο χορευτικό συνέπαρμα της δημιουργικής περιστροφής. Φυσάει απάνω από τις κεφαλές κι από τις πολιτείες, γκρεμίζει τις Ιδέες και τα σπίτια, περνάει από τις ερημιές, φωνάζει: «Ετοιμασθείτε Πόλεμος! Πόλεμος!»

Τούτη είναι ή εποχή μας, καλή ή κακή, ωραία ή άσκημη, πλούσια φτωχή, δεν τη διαλέξαμε. Τούτη είναι ή εποχή μας, ό αγέρας που άναπνέμε, ή λάσπη πού μας δόθηκε, το ψωμί, ή φωτιά, το πνέμα!

"Ας δεχτούμε παλικαρίσια την ανάγκη. Πολεμικός μας έλαχε ό κλήρος, ας ζώσουμε σφιχτά τη μέση μας, ας αρματώσουμε το κορμί, την καρδιά και το μυαλό μας! "Ας πιάσουμε τη θέση μας στη μάχη!

Ό πόλεμος είναι ό νόμιμος άρχοντας του καιρού τούτου. Σή· μερα, άρτιος, ενάρετος άνθρωπος είναι μονάχα δ πολεμιστής. Γιατί μονάχα αυτός, πιστός στη μεγάλη πνοή του καιρού μας, γκρεμί­ζοντας, μισώντας, επιθυμώντας, άκολουθάει το σύγχρονο πρόσταγμα του Θεού μας.

Ή ουσία του Θεού μας είναι σκοτεινή, ωριμάζει ολοένα, ίσως ή νίκη στερεώνεται με κάθε γενναία μας πράξη, ίσως κι όλες τούτες οι αγωνίες για λυτρωμό και νίκη είναι κατώτερες από τη φύση της θεότητας.

"Ότι κι αν είναι, εμείς πολεμούμε χωρίς βεβαιότητα, κι ή αρετή μας, μη όντας σίγουρη για την αμοιβή, αποχτάει βαθύτατη ευγένεια.

Δε βλέπουμε, δεν ακούμε, δε μισούμε, δεν αγαπούμε πια σαν πρώτα. Ανανεώνεται ή παρθενία της γης. Καινούρια γέψη παίρνει το ψωμί, το νερό, ή γυναίκα.

Καθένας έχει το δρόμο τον εδικό του πού τόνε φέρνει στη λύτρω­ση — ό ένας την αρετή, ό άλλος την κακία.

"Αν ό δρόμος πού οδηγάει στη λύτρωση σου είναι ή αρρώστια, ή ψευτιά, ή ατιμία, χρέος σου να βυθιστείς στην αρρώστια, στην ψευτιά, στην ατιμία για να τις νικήσεις.   Αλλιώς δε σώζεσαι.

"Αν ό δρόμος πού οδηγάει στη λύτρωση σοο είναι ή αρετή, ή χαρά, ή αλήθεια, χρέος σοο να βυθιστείς στην αρετή, στη χαρά, στην αλήθεια, για να τ/ς νικήσεις, να τις αφήσεις πίσω σου. Αλλιώς δε σώζεσαι.

Λεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, άναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη.

Αφήνουμε τη θύρα μας ανοιχτή στην αμαρτία. Αέ βουλώνουμε τ' αυτιά μας να. μην ακούσουμε τις Σειρηνες. Δκ δενόμαστε από φόβο στο κατάρτι μιας μεγάλης ιδέας· μήτε παρατούμε το καράβι και χανόμαστε γρικώντας, φιλώντας τις Σειρηνες.

Παρά εξακολουθούμε την πορεία μας, αρπάζουμε και ρίχνουμε τΙς Σειρήνες στο καράβι μας και ταξιδεύουν κι αυτές μαζί μας. Τούτη είναι, σύντροφοι, ή καινούρια Ασκητική μας!

'Ο Θεός φωνάζει στην καρδιά μου: Σώσε με!

Ό θεός φωνάζει στους ανθρώπους, στα ζώα, στα φυτά, στην ύλη: Σώσε με!

"Ακον την καρδιά σοο κι άκλούθα τον. Σύντριψε το σώμα σου κι άνάβλεψε: "Ολοι είμαστε ένα!

Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι συ.

Αγάπα τα ζώα και τα φυτά, γιατί ήσουνα συ, και τώρα σε άκλου-Οοϋν πιστοί συνεργάτες και δούλοι.

Αγάπα το σώμα σου· μονάχα με αυτό στη γης ετούτη μπορείς να παλέψεις καί να πνεματώσεις την ύλη.

Αγάπα την ϋλη' απάνω της πιάνεται ό θεός καΐ πολεμάει. Πολέμα μαζί του.

Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν' αρνιέσαι, δ,τι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτατη αρετή δεν είναι να 'σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ίλευτερία.

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ

 

Πότε θ’ ανθίσει η κοιλιά μου το διαμάντι σου

και από ένα σύνηθες στείρο θηλαστικό να γίνω μαρσιποφόρο.

Πάντα μαζί μου να το χω να βιώνω την εξάρτηση του

σαν μια μεγάλη αγάπη που χρόνια περιμένεις…

Τα αγέννητα όνειρα του θέλω να κυνηγήσω τώρα που τα δικά μου

δεν έχουν πια αντίκρισμα.

Ένα μωρό κλαίει μέσα μου τα βράδια να γεννηθεί

μα κάθε πρωί πεθαίνει στη κοιλιά μου και με σαπίζει.

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ... ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

 

1. Εγώ τον έpωτα τον αντιλαμβάνομαι σαν την πιο φοβερή χειραψία προς τη ζωή.

2. Πρώτη απ’ όλους εγώ το ξέρω πως κάνω την έξυπνη και πως είμαι τσάμπα μάγκας και πάντα θα είμαι τσάμπα μάγκας.

3. Αν είναι κακό να σκοτώνεις τον πλησίον σου δίχως λόγο, είναι χίλιες φορές πιο κακό να ερωτεύεσαι και να αγαπάς τον πλησίον σου δίχως λόγο

4. Kάθε θηλυκό πλάσμα έχει τη μοιραία σφραγίδα της μάνας του. Και καμιά δεν γλιτώνει τον κανόνα.

5. Άνδρας που δεν είναι τώρα, δεν ήταν ποτέ.

6. Ο άντρας πρέπει να έχει αντίληψη του κόσμου για να συνεχίζεις εσύ να ζεις ξέγνοιαστα. Αυτή είναι, ίσως, η πιο φεμινιστική αρχή.

7. Ή είμαι ερωτευμένη και δυστυχώς με τρόπο αστείο, ή είμαι λογική και πλήττω θανάσιμα.

8. Σπάστηκα με την ατάκα σου ”Κοίτα να διασκεδάσεις”. Δε γουστάρω να περνάω καλά χωρίς εσένα. Θέλω να λες από μέσα σου να είναι όλα μαύρα εκεί που πάει χωρίς εμένα. Γιατί έτσι λέω κι εγώ. Τι να σου κάνω ανωτερότητες; Γιατί είμαστε έτσι φτιαγμένοι να μη μας αρέσει να περνάει καλά ο άλλος χωρίς εμάς.

9. Στον έpωτα όταν έχεις σταθερές βάσεις, καλή ανατροφή, σωστές χαρακτηρολογικές δομές την χάνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στον άλλον διαφορετικά είσαι βλάκας.

10. Είμαι πάνω από όλους και κάτω από αυτόν.

11. Αυτό που επιζητεί μία γυναίκα από τη σχέση με έναν άντρα είναι η άλωση. Το να χαθεί μέσα σε άλλον. Που σημαίνει ότι αν μία γυναίκα πάει με άλλον άντρα έχει χαθεί ο προηγούμενος.

12. Όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη, τα καταστρέφω όλα.

13. Γιατί τα κάνεις αυτά; Γιατί είμαι αδύναμη, κακομαθημένη και σ’ αγαπάω.

14. Άντρας είναι ένας, ο άντρας μου. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.

15. Θα ευχηθώ αυτό που εύχομαι πάντα. Να γίνει το καλύτερο για σένα και να είμαι κι εγώ εκεί κοντά. Και πιο κοντά να μη γίνεται.

16. Μόνο αυτούς που με τρόμαζαν αγάπησα. Ίσχυε για μένα το αρχαιοελληνικό ”είναι τρομερό να πέσεις στα χέρια ζωντανού Θεού”. Aπό την άλλη μεριά, ήταν και οι μόνοι που με ενδιέφεραν.

17. Όταν φεύγεις, ακόμη κι αν φύγεις με ξύλο, το πρώτο πράγμα που κερδίζεις είναι η απάλειψη της ντροπής σου.

18. ‘Έχω έμμονες ιδέες. Που για μένα δεν είναι άλλο παρά αβλαβή τσιμπούρια της σκέψης.

19. Οι άνθρωποι όταν είναι να ξεπεραστούν, ξεπερνιούνται όπως οι μόδες.

20. Τα μαύρα μαλλιά υποδηλώνουν ανδρισμό, θάρρος, ευθύτητα και δραστηριότητα. Αν τα μαύρα μαλλιά γίνουν μόδα ο κόσμος θα ζήσει καλύτερα.

ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΠΟΝΟΗ

 

ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗ

Γράφω γρήγορα ,μη με σταματάτε, λαχανιασμένα δίχως φρένα

σα το στερημένο παιδί που φοβάται μη του κλέψουν  τη μπουκιά απ το στόμα

αγχωμένα μη χαθεί ο στίχος. Προπάντων μη χαθεί ο στίχος…

Δεν έχω χρόνο για διορθώσεις, ας καθαρίσουν τα ψίχουλα οι γραμματικοί και οι συντάκτες

μέχρι να προλάβουν να βάλουν τη μιασμένη σφραγίδα τους θα χω πετάξει μακριά.

Μη με σταματάτε.. . Μ’ ένα στίχο τρέχω να διορθώσω την πλάση πριν με δουν

οι φυτευτές τίτλων, οι ξύπνιοι που κυνηγούν αλαφροΐσκιωτους αλλά πέφτουν νωρίς

να κοιμηθούν  από φόβο μη ξυπνήσουν.

Γράφω γιατί.. .δε μπορώ να πετάξω!

Μα κάποιος μακρινός μου πρόγονο ς μπορούσε και γω είμαι

 η εξέλιξη της φυσικής επιλογής πια: Homopoeticus.

Ελαφρά οπλισμένη λες πως είμαι, και γελάς μα στο καταφύγιο των λέξεων θα τρέξεις

ένα βράδυ που θα πέφτουν βροχή οι «ατομικοί « βομβαρδισμοί σε μια ασφυκτικά

γεμάτη αίθουσα υψηλών προδιαγραφών και αναλύσεων!

Λοιπόν, εσύ θα βρεις κάποτε  μια λέξη να κρυφτείς. Δε κινδυνεύεις

δεν έφυγες ποτέ να κυνηγήσεις χίμαιρες!

 

 

ΦΙΛΑΘΛΟΣ Η' ΚΤΗΝΟΣ;

 το σύνθημα των φιλάθλων με το όνομα της ομάδας τους και τη φράση να τελειώνει "...και τα μυαλά στα κάγκελα" είναι αντιπροσωπευτικό τελικά ότι έχουν "χυμένα" τα μυαλά τους δυστυχώς...

Σε μια εποχή που υποτίθεται έχουμε ξεπεράσει τις μικροπρεπείς διαφωνίες λόγω κομματικών προτιμήσεων, ανθεί ακόμα ο χουλιγκανισμός και η χαζομαγκιά μεταξύ των φιλάθλων των ποδοσφαιρικών ομάδων σε μεγαλύτερο βαθμό βλακείας και μάλιστα κάτω από το πρόσχημα της ευγενούς αθλητικής Ιδέας.. Ποιας αθλητικής; Με πίτσα και μπύρα στο καναπέ;

Και βέβαια θα ήταν προτιμότερο αυτού του είδους χόμπι ή τελοσπάντων σωστά να έχεις μια άποψη όταν και ο ίδιος αθλείσαι και εξασκείς το σπορ, αλλά αυτός ο αλλεργικός συνειρμός των Αθηναίων για τη Θεσσαλονίκη λόγω ΠΑΟΚ και το αντίστοιχο των Θεσσαλονικέων λόγω ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ π.χ ε πάει πολύ! Πάει πολύ «πίσω».. αποσπά, διασπά, χειραγωγεί με το γάντι και τελικά για όλους αυτούς που εσύ κανιβαλίζεσαι, την επόμενη χρονιά έχουν πάρει μεταγραφή σε άλλη ομάδα που τους συμφέρει καλύτερα.. Άρα σιγά σιγά μια ομάδα με ταυτότητα ουσιαστικά την χάνει.. Το όνομα και το χρώμα μένει μόνο. Δε τα έχω με το ποδόσφαιρο(μακάρι να το είχαν και χόμπι όλοι οι σύζυγοι να μη πλέκονταν όλη μέρα στα πόδια μας!)αλλά με την πιθηκίστικη συμπεριφορά και την αποθέωση.

Ένα χόμπι, ένα ενδιαφέρον, το έχεις νομίζω για να χαλαρώνεις, να δημιουργείς, να ΕΞΕΛΙΣΣΕΣΑΙ, και να «αδειάζεις» γιατί όχι, αλλά όχι με φανατισμό. Είναι ασύμβατα πράγματα, πώς να το κάνουμε, και δε διαφέρει σε τίποτα τελικά, όλη αυτή η επίδειξη μαγκιάς και καφρίλας με την αντίστοιχη κομματική και μάλιστα την ξεπερνάει σε σκοπιμότητα ,γιατί ως αγανακτισμένοι κάποτε κατεβήκαμε έστω και για λίγο ενωμένοι.. Αλλά στη Τούμπα, στο Οάκα, στο Βικελίδης, στο Καραϊσκάκη ΠΟΤΕ;;;;..

Εκεί κατεβαίνουμε κάφροι, δολοφόνοι, και τελικά κορόιδα του αθλητικού συστήματος.

Οι ευθύνες όμως αποδίδονται και στο σύστημα που προωθεί το φθηνό λαϊκισμό μιας ομάδας, όταν συνδέει την ομάδα αυτή με ιστορικές καταγωγές, φυλετικές, διαφημίσεις και άλλα τέτοια φθηνά κομματικά κόλπα εισχώρησης οπαδών..

Εύη Τανούδη

ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ AD ASTRA

 Ατομική ενέργεια, εξίσωση στ αστέρια, μακριά απ την ύλη...Ας είναι αυτή μα πιο πνευματική χρονιά για την ανθρωπότητα ...

ΟΤΑΝ ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ

Θα γυρίσουμε κάποτε το βλέμμα στα καθημερινά

θα διψάσουμε για τις μικρές αόρατες χαρές.

Θα ακούσουμε έξαφνα σαν από καιρό κωφοί

τα νυχτοπούλια και τ’ αηδόνια.

Μέσα στο σκοτισμένο νου μας

θα ανάψει πάλι το φωτάκι της ανθρωπιάς.

Τα σύννεφα κινούνται αργά

το δέντρο μεγαλώνει με υπομονή

και η χελώνα απολαμβάνει το ταξίδι…

Μονάχα εμείς πάντα βιαστικοί

άχρονοι και άρρυθμοι.

Με κλειστές τις πέντε αισθήσεις

σε αιώνια χειμερία νάρκη

περνούμε απ τη ζωή σαν τρένο θυμωμένο.

Θα γευτούμε τη γλυκιά βροχή στο μάγουλο και πάλι

θα μυρίσουμε τον πρωινό καφέ

και θ αγγίξουμε γυμνοί όπως παιδιά

τη γη που μας γεννάει.

Όταν ξεφύγουμε απ’ όλα αυτά που μας κρατάνε κάτω

μονάχα ο Ήλιος θα μας ζεσταίνει τρυφερά

τ’ αστέρια θα γίνουν πάλι σύμβολα του έρωτα

και όχι κάτι μακρινά φώτα που αργοπεθαίνουν…

Όταν ξεφύγουμε απ’ όλα αυτά που μας κρατάνε κάτω

θα ξαναβρούμε τα Σύμβολα…

ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ

YOUTUBE.COM

Γαλάνη Δήμητρα ~ Ατομική μου Ενέργεια

Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΟΥ 2021

 ο απολογισμός μου είναι οι νίκες μου και μόνο.. είναι οι στιγμές του 2021 που ήμουν εγώ.. Εύχομαι για όλους να αφήσουν πίσω τους μικρές όμορφες στιγμές και να τις εκτιμούν

Η νικη μου

Έζησα τη φύση και την ένιωσα.

Αιχμαλώτισα κάθε της ανάσα και άκουσα

Το κελάηδημα των άστρων…

Δεν κράτησα το θυμό μου για σένα

γέννησα και άλλους έρωτες στην απουσία σου.

Μύρισα τις Πασχαλιές και έμαθα

πως στην αυλή μου φωλιάζουν

τσαλαπετεινοί και άλλα παραδείσια πουλιά.

Πέταξα πετραδάκια σε κοντινά ποτάμια

με τους μικρότερους απογόνους και έπαιξα

το παιχνίδι τους μέχρι τέλος.

Νοστάλγησα και έκλαψα με τη μυρωδιά θυμιάματος

από κλειστές εκκλησίες.

Κάθισα έξω απ’ την πόρτα τους

άναψα τσιγάρο και μύρισα

ανάσες νεκρών που μοσχοβολούσαν.

Μύρισα το χώμα και αγαλλίασα στη βροχή.

Ονειρεύτηκα κόσμο στις άδειες πλατείες

και χόρεψα στα δέκα τετραγωνικά μου

με παρτενέρ τα ψηλά βουνά

απ το παράθυρο μου.

Γεύτηκα το νωχελικό τέντωμα του βλέμματος

Κάτω από έναν μοναχικό ανοιξιάτικο Ήλιο.

Μπερδεύτηκα, τρόμαξα,

Ξύπνησα ιδρωμένη, έκλαψα και δεν ήξερα

Που να ακουμπήσω τα χέρια μου

Και έπειτα αφέθηκα.

Χάιδεψα παλιές φωτογραφίες

Σελίδες μισοτελειωμένες

Προστάτεψα πέταλα που ράγιζαν

Σκούπισα δάκρυα από τα εικονίσματα

Και θέλησα να ταξιδέψω…

Πέταξα στις νότες και κει που τελειώνει

Μια κραυγή, ένας αναστεναγμός

Ένα φιλί…

Μύρισα την αλλαγή και έζωσα

τα όπλα μου.

Ήταν όλα πάντα εκεί.

Χωρίς να κροτούν, χωρίς να απαιτούν.

Ξόδεψα το χρόνο χωρίς αυτός να με ξοδέψει

Και του κλεψα ρυτίδες.

Ήταν και αυτά όλα μια νίκη.

ΕΥΗ ΤΑΝΟΥΔΗ