Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

ΤΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ





Θα θέλα να γράψω ένα ποίημα που να μη τελειώνει ποτέ. Μα γίνεται;
Εδώ τελειώνει η ζωή μας τελειώνει τόσο γρήγορα που ούτε καν το Σύμπαν δε θυμάται.
Να ξυπνήσω το πρωί σε ένα σωρό από χαρτιά και να χω κάνει
 το μεγάλο της ζωής μου ταξίδιον.  Έτσι και αλλιώς δεν ονειρεύομαι πια
ζω μέσα στο όνειρο. Και αυτό έχει διαφορά.
Οι μέρες ήσυχα και όμορφα περνούν, με μικρές χαρές σχεδόν κατανοητές.
Αποδέχομαι απλά ότι συμβαίνει ή δε συμβαίνει  ή αντλώ άνωθεν  δύναμη;
Δε περιμένω τίποτα πια. Δε ξέρω αν έχω μέλλον για να αγχωθώ γι αυτό.
Φρόντισαν κάποιοι γι αυτό, να το εξαφανίσουν μαζί και κάθε ίχνος.
Σαν χειροβομβίδα είν η ζωή μου στα χέρια ολωνών.
Ένας να με πετάξει θα τιναχτούν όλα στον αέρα.
Εύφλεκτο υλικό η ψυχή μου και σαν ανίδεα παιδιά παίζουν μαζί της όλοι.
Σε ένα ναρκοπέδιο από λόγια, ματωμένα φιλιά
 και προδομένα χάδια που πρέπει να βαδίσω. 
Πώς να μιλήσω, να εκφραστώ να μη γρατζουνίσω
την τσαλακωμένη ευγένεια των υποκριτών;
Απ τις γρίλιες της φυλακής μου κρυφοκοιτάζω τη ζωή μου.
και το αηδόνι με συντροφεύει παντού. 
Στα ψηλά σκαλοπάτια του πνεύματος μας γνέφει η ελευθερία.
Μες τη σιωπή ακούω μονάχα τα βήματα της μοίρας.
Και η ποίηση στέκει με βαθιά σιωπή ακλόνητη φίλη που συμπονά
τέτοιος είναι ο ρόλος της σιωπηλός σα τη τραγική ώρα μες τη νύχτα που
πλησιάζει.. Στο Ναρκοπέδιο της ζωής πρέπει κανείς να σωπαίνει
όχι για το ιερό του θέματος, το ρομαντικό ή ατμοσφαιρικό
απλά για να μείνει συγκεντρωμένος να συντονίζει τα βήματα του
μακριά απ το θάνατο.


ΧΑΣΜΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ...

Ανάμεσα στο μηχανιστικό στάδιο που βρισκόμαστε σαν ανθρωπότητα και στο μεταφυσικό που εξορίσαμε στο πυρ το εξώτερον, βρίσκεται το φυσικό, η φυσιολογική επαφή του φυσικού, την οποία ξεχάσαμε. Βρισκόμενοι κάθε μέρα μπροστά σε μια οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή, τηλεόρασης ή κινητού, χάνουμε τη φυσικότητα μας, μηχανοποιούμαστε, και ως εκ τούτου απομακρυνόμαστε από το μεταφυσικό, από τη δυναμική εξέλιξη του είδους μας πέρα από την αυτοσυντήρηση και το νόμο της ανάγκης.
0 άνθρωπος σήμερα δεν είναι ορθολογιστής, όπως υποστηρίζουν πολλοί. 0 ορθολογισμός προϋποθέτει μια κάποια επαφή με το φυσικό νόμο, με τη λειτουργία του λόγου. 0 άνθρωπος σήμερα είναι μηχανή και λειτουργεί ως τέτοια, κολλημένος στο παραλογισμό, στην πολυπλοκότητα και την τύπου matrix καταχώρηση δεδομένων. Η απλότητα όμως είναι φυσική. Τα αλγοριθμικά συστήματα των υπολογιστών βασίζονται στα ανώτερα μαθηματικά αλλά ακολουθούν μια πορεία πλέον ανεξέλεγκτης εξελικτικής διασποράς. Τόσο περίπλοκη και δήθεν καλά δομημένη που μπορεί να καταρρεύσει σε δευτερόλεπτα συμπαρασύροντας τον «ασφαλή» μας όπως πιστεύουμε μικρόκοσμο.
Χρήσιμη εφεύρεση το «αντιγραφή και επικόλληση» αλλά κάπου στη διαδρομή ξεχάσαμε το " δημιουργία και πρωτοτυπία." Τον υγιή βασανισμό των εγκεφαλικών μας κυττάρων και αυτό σε συνδυασμό με τον υπερτροφικό εγωισμό μας( άλλη μεγάλη κουβέντα και αυτή) δημιουργούν τις μάστιγες της εποχής μας: Αλτσχάιμερ, άνοια, και ένα σωρό νευρολογικές και ψυχολογικές παθήσεις. Εύη Τ. (Σκόρπιες σκέψεις).